Lale, çocukluğunda yaşadığı travmaların izleriyle yaşamaya çalışan genç bir kadındır. Yıllardır onu kurtaran adamı ve küçük çocuğu ararken yolu, suçluları kendi yöntemleriyle cezalandıran ve halk arasında "Adamlar" olarak bilinen gizli bir örgütle kesişir. Örgütün üyeleriyle yakınlaştıkça ilk kez aşkı, ait olma duygusunu yaşasa da; hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını fark eder. Üstelik Adamlar'ın peşindeki gizemli komiser Berin, giderek Lale'nin hayatının merkezine yerleşmeye başlar. Geçmişin sırları ortaya çıktıkça, Lale hem aradığı gerçekle hem de kaybetmekten korktuğu insanlarla yüzleşmek zorunda kalacaktır. "𝑺𝒆𝒏𝒊 𝒎𝒂𝒉𝒗𝒆𝒅𝒆𝒄𝒆ğ𝒊𝒎𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒆𝒏𝒆 𝒓𝒂ğ𝒎𝒆𝒏 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒈𝒆𝒍𝒎𝒆𝒎𝒊 𝒊𝒔𝒕𝒊𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏." "𝒀𝒂𝒏𝒍ış. 𝑺𝒆𝒏 𝒃𝒂𝒏𝒂 ç𝒐𝒌𝒕𝒂𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊𝒏. 𝑩𝒆𝒏, 𝒃𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒉𝒊ç 𝒈𝒊𝒕𝒎𝒆𝒎𝒆𝒏𝒊 𝒊𝒔𝒕𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎." - 2021

" Seni hamile bırakana kadar becermemi ister misin ?" Boynuma eğdiği başı ile kulak mememi sertçe öptü. Mırıltısı kulak mememden bacak arama kadar uzanan bir sızıya sebep oldu. Ah... yapardı. 🎈📍 Sarhoş olduğu bir gece azılı bir mafya adamının kucağına düşen Kumru geceyi onun koynunda geçirir. Birbirine sarılan bedenleri adama daha önce hiçbir yerde bulamadığı bir sıcaklık bahşeder. Ama kaçmak... imkansız. 🎈📍 Derinlerde fısıldanan bir şarkı Uzak bir şehrin yalan efsanesi Ucu bucağı belirsiz mavi deniz Aşk riyakarla kaplı bir dehliz ___ 27.01.2025 # Sevgi 1

"Sakin bir çift gibi davranabiliriz diye düşünüyorum artık Duru." Ne dediğini bir an anlamadım ama ardından bunun geldiğimiz evdeki davranışlarım olduğuna kanaat getirdim. "Üç yıl oldu evleneli, artık ilk günkü heyecanımız varmış gibi davranmanın bir anlamı yok, zamanla alışırlar." Başım olumlu anlamda sallandığında, gözlerimin yandığını hissettim. Göğsüm ağrıdı, o işte bu kadar soğuk bir adamdı. "Ama sen de.." demiştim ki, lafımı kesti. Belki de bu bir ilkti. "Babanın ve annenin gözünün önünde, hiç ilgisiz davranamam canın acıyorken." Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

"Kimsesiz kaldım. Evsiz kaldım. Ne yapıcağım ben? Kimse istemiyor beni. Ben ne yapıcağım, Alparslan?" Gözlerimi kapattığımda saniyeler içersinde saçlarıma belli belirsiz bir elin temas ettiğini hissettim. Gerçeklik algımı yine yitirdim ama bu sefer hayal de olsa bu hayalin gerçekliğinde kalmak istedim. Alparslan elini omzuma yerleştirdi, saçlarıma küçük küçük temaslar uyguladı. Nefesi saçlarıma değdiğinde dudaklarından dökülen kelimeler bu sefer hayal bile olamayacak kadar sahte geldi. "Benimle evleneceksin." Kulaklarımın yanlış duyduğunu düşündüm. Öyle ki her iki kulağım da onun söylediği iki kelimeyi defalarca kez tekrarladı ve uğuldattı. Bir birine yapışan kipriklerim hızla açıldı. Parmağımın acısını unuttum, ağlayışlarımı durdurdum. Alparslan'ın göğsünden kafamı kaldırdığımda, suratıma yapışan saç tellerim ve kızarmış gözlerimle onun yüzüne baktım. "Ne?" Diye fısıldaya bildim sadece. Gözlerime öyle bir kararlılıkla baktı ki neye uğradığımı şaşırdım. "Ne duyduysan o." Dedi açıklama yapma gereği bile duymadan. "Benimle evlen." Yıllar önce beni severken bana evlenme teklifi ettiği yerde, şimdi benden nefret ederken ikinci kez evlenme teklifi ediyordu. Benimle evlen diyordu. Alparslan Kaleli. Onu terk eden kadına ikinci kez evlenme teklifi ediyordu. 🌊

[Kitabın Şarkısı : Claire Wyndham-My Love Will Never Die] Kitap yetişkin içerikler bulundurmaktadır! 🦇 Gece yalnızca karanlık değildir. Kanla yazılmış sırların ve ölümsüz yeminlerin evidir. Bir insanın kalbi, bir vampirin susuzluğuyla kesiştiğinde kader geri dönülmez biçimde değişir. Güç, arzu ve ihanet aynı damarda dolaşmaya başlar. Hafızasını yitirmiş, köle olarak yaşayan Roxana'nın zihninde geriye kalan tek şey çığlıklar, acı ve kanı andıran kırmızı gözlerdir. Köle pazarına götürülürken, tacirinin vampirlerin liderlerinden biri olan Köken'in topraklarından izinsiz geçmesi, onun kaderini sonsuza dek mühürler. Roxana, nefret ettiği türden birinin, bir vampirin himayesine düşer. Kara bir kale, kanla örülmüş kurallar ve uyanmaya başlayan anılar... Geçmişin sır perdesi aralandıkça hakikat hiç olmadığı kadar yakıcı bir hâl alır. Roxana'nın bastırdığı nefret, karşı koyamadığı bir çekime dönüşürken; vampirin karanlık arzuları kaderlerini birbirine bağlar. 🦇 "Tek bir ısırık sana sonsuz bir bağı armağan edebilir." 
"Bu bir kölelik."
 "Hayır, bu bir hediye."

"9 aylığına benimle evleneceksin." dedi Alaz. "Niye 9 ay sonra doğum mu yapıcaksın?" dedim. Keşke demeseydim. --- Üstü yoktu, sırtı dövme kaplı, kaslı, kocaman. Ve bu adam kocam olacaktı. Bilseydim eski sevgililerim için ağlamazdım. --- Kocamı ayartmalıydım.

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

''O kadar imkânsızdın ki benim için...'' İçine çektiği derin nefes sessizliğin kol gezdiği çocuk parkına ses olurken ellerini, oturduğum bankta sırtımı yasladığım tahta parçalarının iki yanından omuzlarıma temas edecek yakınlıkta yerleştirip devam etti sözlerine. ''...ama ben o gözlerde gördüm Defne. Yıllardır hayalini bile kurmaktan korktuğum o anlardaki gibi bana baktığını gördüm ve ben o bakışları ömrümün sonuna kadar görmek için canımı bile veririm.'' Öyle baskındı ki her kelimesi, dudakları arasından çıkan her cümle bir yemindi sanki. Bedenini bedenimin üzerine eğdiğini hissettiğimde hareketsizce oturmaya devam ettim. Nefesi saçlarımın arasındaydı ve ben arsızca o nefes oradan hiç ayrılmasın istiyordum. Tam başımın üzerine temas eden dudaklarla beraber kalbim, sanki özgürce uçmaya âşık bir kuşmuş da küçücük bir kutuya zorla kapatılmış gibi kanat çırparken kanatlarına zarar verdiğinin bile farkında değildi. Canım yanıyordu hatta daha da yanacaktı biliyorum ama yine de istiyordum işte... Her şeye rağmen canımın yanmasını. ''Korkuyorum.'' Titrek ve cansız çıkan sesimi belki de duymamıştır bile diye düşünürken aldığım cevapla benim seslerimi en iyi onun duyduğunu bir kere daha anlamıştım. ''Seni bekledim, beni gör istedim ama yapamadım. Şimdi sen beni görmüşken bu yolda karşıma ne çıkarsa çıksın gözüm görmez, kulağım işitmez. Ben, bana aile olsun istediğim kadın için ailemi bile karşıma alabilecek bir adamım. Korkutacaksa bu korkutsun seni.'' ... Kurgunun ilerleyen bölümlerinde argo, küfür ve yetişkin içerik barındıran sahneler bulunabilir! ... ⭐️Tamamlandı: 8 Şubat 2024

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara'ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara'da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza'nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara'ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Not: Kitap artı on sekiz unsurlar barındırmaktadır. "Seni bekliyor muşum!" Boynundaki sert çıkıklık inip kalktı. Yüzümü kaldırıp gecenin karanlığını varlığına giymiş gözlerine baktım, dipsiz bir kuyuya düşmüşcesine bedenimin üzerindeki hükmünü kaybetmiştim o gözlere bakmakla. Sıcak nefesi yüzümü yakarken başımın arkasına uzanan ellerinin baş parmakları yanaklarımda geziyordu. Tutuşu sıkılaştı, gözlerimi gözlerinden ayırmamı istemiyordu. "Aslında hep seni bekliyormuşum." Sesi ılık ve sessiz bir rüzgar gibi dudaklarımda gezdiğinde iç çektim. Kokusu yeniden zihnime işledi kalbimde derinlerdeki bir yeri yaktı ve o acı gözlerimden yaş olup süzüldü. Başparmaklarının ıslanmasıyla kavisli sert kaşları çatıldı. "Şimdi seni buldum ve adıma yemin olsun ben Pars Tuna, son nefesimi bile dudaklarına vereceğim." Ve dudakları o sahiplenici talepkarlığı ile benimkilere kapandığında tüm evrende sadece ikimiz vardık. '''Pars karanlık bir dünyanın sözü geçen lideridir. Namı diğer köprü kralıyken hayattan aşka dair bir beklentisi yoktur. Yakın zamanda sevdiği kadın tarafından terk edildiğinde yalnızlığa yemin etmişken şifalı bir çift elin ruhundaki tüm yaraları sarıp onun tüm hayatı olacağından habersizdir... '''