"Kurnaz tilki, yaralı ceylana denk düştüğünde tek düşündüğü onu avlamak olur. Avına hayranlık duyan onu kaç saniyede tuzağına çekebileceğini düşünendir. Ya kurnaz bir tilki ya yaralı bir ceylansındır hayatta; ya yaşayan ya da yaşamla cezalandıransındır soluk aldığın dünyada. Leyla Alaca, kurnaz yalancı bir tilkiden fazlası, yaşamak zorunda kalandan daha azı değildi. Yaşamı elde etmek için savaşması ve her şeye rağmen devam etmesi gereken biriydi. Ama güneş tepeye dikildiğinde, daha önce hiç gözükmeyen yollar bir günde açığa çıktığında yürümek için yeni bir yolu değil; geçmişinde kalmış ve yürümekten çekindiği o yola adımladı. Geçmişi yaşamadan bir gelecek edinemezsin, dedi kendine ve göğsünü cesaretle doldurdu. Güller solduğunda aynı kökten bir daha aynı şekilde yeşeremezler ve bazen daha iyi bir gül yetiştirebilmek için kökünden söküp atman gerekir fidanı. Ben o gül oldum. Solduğumda kökümden söküp attılar beni. İntikamım toprağıma değil; beni söküp atan o ellere. Güller solmalıdır, Leyla. Solmalıdır ki gelecek olan kış boynunu bükmesin, don vurdurmasın köküne. Güller solmazsa kara kış bir daha gün yüzü göstermez, açtırmaz yapraklarını. Sen kara kışın don vurduğu o gülsün ve ben senin yeniden kök salmana yardım edeceğim, dedin bana Cihan ama yanıldın. Ben yapraklarımın açmasını değil, ellere batan diken olmayı diliyorum. Affet beni Cihan Erge, geçmişimi yaşamadan bir gelecek hayal edemem. Güller solmalı, güneş tepeden inmeli, tilki yaralı ceylanı en kısa sürede yakalamalı. Hayat işlemeli, yollar birbirine çıkmalı ve ben o intikamı almalıyım. "Beni kaybedecek kadar mı? Kendimi kaybedecek kadar."

Geçmişimi bir toprağın altına gömerken o günler de bıraktığım herkesten koşarak uzaklaşmıştım. Giderken büyük bir bomba patlatmış ve hepsinin benden nefret etmesine neden olmuştum. Ben, beni seven kim varsa onların içlerine benim için öfke tohumları ekmiştim. Benden nefret etmelerine neden olduktan sonra da arkama bile bakmadan hepsini terk etmiştim. Yıllar geçmişti ve şimdi geri dönüyordum. Kalplerine nefret tohumu ektiğim insanların karşısında duracaktım ve bundan bir saniye bile nefret etmeyecektim çünkü ben bunu hak etmiştim. Onlara yalan söyleyip, kendimden nefret ettirdiğimde geri döneceğimi asla bilmiyordum. Bunu planlamamıştım, hayat söylediğim yalanın cezasını çekmem için beni tekrardan buraya göndermişti. Kaçtığım yere, koşarak geri dönüyordum. Vuslat Mahallesinden bir sonbahar akşamı kaçmıştım ve yine bir sonbahar gecesi geri dönüyordum. Karşılaşacağım her şeyi önceden biliyordum. Bütün mahalleli benden nefret ediyordu çünkü onların sevdiği insanların kalbini kırmıştım. Çünkü ben onları, ailem dediğim insanları paramparça etmiştim. Geri döndüğümde neler yaşardım, hayat bana ne getirirdi bilmiyorum ama Vuslat mahallesine adım attığım andan itibaren savaşmam gerektiğini biliyordum. Beni orada istemeyecekleri ama ben orada kalacaktım. Hatamın bedelini ödeyecektim ve bana bunu kalbini ilk paramparça ettiğim insan ödetecekti. Hatamın acısını herkesten daha çok kırdığım kardeşlerim ödetecekti. Geri dönüyordum ve artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Her şey eskisi gibi olabilir miydi yoksa her şey daha da mı karışacaktı bilmiyordum ama savaşırken sadece onlarla değil kendimle de savaşacaktım. Savaş başladı, yere ilk ben düştüm. Savaş devam etti, ayağa kalktım. Savaşın sonu gelecekti, kim kaybedecekti, işte asıl mesele buydu.

Esila Çınar, yaşadığı acı kayıpla başa çıkmak için çocukluğundan beri yaptığını yapmış ve kalemine sığınmıştır. Fakat bu sefer kaçış yolu önüne bambaşka kapılar açmış ve bastırdığı kitabı milyonlar tarafından okunulmuş, başka dillere çevrilmiştir. Birden gelen şöhretle başa çıkmaya çalışan Çınar geçmişin ayağına dolanmaya başlamasıyla emin adımlarla yürüdüğü yolda sendelemeye başlamıştır. Bir gece yarısı yabancı numaradan gelen mesajla yaşamı değişen Esila Çınar bir gecede namı değer Bela Çiçeği olmuştur. Geçmişinden kaçmak yerine yüzleşmeyi seçtiğinde başına geleceklerden bir haberdir. Yaşadığı kaybın arkasındaki gerçekler birer birer ortaya çıkmaya başladığında sırtında hissettiği yabancının eli onu daha da derine itmeye başlamıştır. Gerçekler her zaman görüldüğü gibi değildir, doğruyu söylediğini iddia eden kişiler en büyük yalancılardır çoğu zaman. Yabancılar tanıdıklara dönüşürken tanıdığını zannettiğin insanlar senin için her zaman bir yabancıdan ibarettiler. Esila Çınar'ın evi bir gecede başına yıkıldı, şimdi daha fazlasını kaybetmemek için savaşmak zorunda. Kılıcını kuşandı, kalemini biledi. Savaş başladı. Sonunda kazansa bile kaybedeceği savaşa isteyerek girdi. Düşmanlarıyla değil, dostlarıyla savaşmak zorunda. Savaşın sonunda kim kazanacak? "Sevgili Bela Çiçeği, kaderin savaşmak olduğunda savaşa neyle girdiğinin önemi yoktur. Kalemle birçok zafer kazanılmıştır, kan dökmeden bir sürü can kaybedilmiştir. Kalemini bile, çünkü zamanı geldiğinde yazmak için kanını kullanman gerekebilir."

Bilinmeyen Numara: Merak ediyorum, yanlış anlama. Ama gittiğine değdi mi? Kaçtığın şeylerden kurtulabildin mi? Almila: Anlamadım, kimsiniz? Bilinmeyen Numara: Doğru, sen işine gelmeyen şeyleri anlamazlıktan geliyordun, değil mi? Almila: Sen kimsin? Almila: Daha doğrusu, bana neden geçmişimden alıntı yapmaya çalışıyorsun? İspin kelimesini ve anlamını çok beğendiğim için yazılmış bir kurgudur.