Ferran Torres, yeni stilistiyle ne yapacağını bilmiyordu. "Ben senin stilistinim." "Sen benim baş belamsın."

Mikrofonu kendime doğru çektim, "Merhabalar, herkes hoşgeldi. Çok mutluyüm. Kupa almak ve oynamak çok mutlu. Çok güzel bir akşam yarattık diliyorum. Sadece işimize odaklanmış durunmaktayız, sadece buna odaklanmış durunmaktayım. Bu kupa bize layık olduğu için teşekkür ederim." Herkes ne yaptığımı fark ettiğinde kahkaha atıyordu. GSTv muhabiri gülmemek için kendini zor tutarken "Çok teşekkür ederiz." dedi. "Ben teşekkür ederim." diyerek omuzuna iki kere vurup dans eden arkadaşlarımın yanına gülerek koştum. Galatasaray kadın futbol takımı olarak şampiyon olmuştuk. Kutlama gecesi alkolün etkisiyle yaptığım konuşmanın sabahı çoktan pişman olmuştum bile. @barisalperyilmaz Benimle dalga geçerken çok eğlendin mi?

Leman'ın Kül Rengi, toplumun "öteki" ilan ettiği bir kadının gözünden hayatın en karanlık yanlarını anlatır. "Sorun değil Alper,"

Bir kadının vücudundaki her zerreyi santim santim bölüştük. Ne o itiraz etti, ne biz vazgeçtik. 🔞 Bu hikaye; yetişkinlere yönelik yoğun cinsellik, argo, şiddet ve olumsuz örnek teşkil edebilecek davranışlar içerdiğinden 18 yaş altı okurlar için uygun değildir.

İnsan bazen bir sesi hayatı boyunca unutur sanır. Oysa bazı sesler unutulmaz; sadece geri çekilir, susar ve doğru zamanı bekler. Akça, çocukluğunu bir köyün yamaçlarında, çam kokusu ve yağmur sesleri arasında bırakmıştı. Babasının kaybıyla başlayan bu yolculuk, onu istemediği bir sessizliğe sürüklemiş; kendi sesini bile saklamayı öğrenmişti. Ta ki Emirhan'la karşılaşana kadar... Emirhan ise iyi niyetinin her şeyi düzelteceğine inanan bir çocuktu. Akça'nın türkü söylediği anlarda hissettiği hayranlık, onun farkında olmadan en büyük hatasına dönüşecekti. Bir anlık gurur, bir iyi niyet denemesi... ve kırılan bir güven. Yıllar geçtikçe yollar ayrıldı. Sesler sustu. Çocukluk geride kaldı. Ama bazı şeyler geride kalmaz. Akça, içindeki kırgınlığı büyüterek sessizliğe sığındı. Emirhan ise söyleyemediği bir özrün ağırlığını yıllarca taşıdı. Biri unutmayı seçti, diğeri hatırlamayı... Ve hayat, onları yeniden aynı noktada buluşturduğunda artık hiçbir şey çocukluk kadar basit değildi. "Sada", bir sesin yayılışını, bir sözün kırılışını ve iki insan arasında yarım kalan bir hikâyenin yankısını anlatıyor. Bazen en güçlü şey, söylenen değil; söylenemeyendir. Bir ses, bir söz ve geri dönmeyen bir güvenin hikâyesi. (11/6/2026 4:5ÖÖ)

Siz: senin çocuğunu doğuruyorum gerizekalı Emirhan: deplasmandayım ne yapabilirim sence ⚠️ Bu hikayede psikolojik şiddet, duygusal manipülasyon, yoğun stres, toksik ilişki dinamikleri gibi hassas içerikler yer almaktadır.

Son dakikada Emirhan öyle bir zıpladıki tribünler ayağa fırladı.Ardından ağları sarsan o gol, geceyi yırtarcasına bir haykırışa dönüştü. Emirhan kollarını iki yana açtı, ardından kulaklarını işaret ederek taraftarı kışkırtmaya başladı. Tüm stat adını haykırırken, Yeliz'in kalemi kağıda sertçe dokundu: "Tam bir şovmen." .......... Basın toplantısı bitmişti. Emirhan, her zamanki rahatlığıyla sandalyesine yayılmış, sorulara arsızca cevaplar veriyordu. Yeliz ise arka tarafta kollarını göğsünde kavuşturmuş, dakikaları sayıyordu. Bir an önce bu gösteri bitsin, eve dönsün istiyordu. Toplantı çıkışında koridorda yolları kesişti. Emirhan, elinde su şişesiyle yanından geçerken hiç zahmet etmeden lafı yapıştırdı: - Yine not mu aldın? Yaz kızım yaz, tarih olur bunlar. Yeliz gözlerini devirdi. - Senin tarihe geçmen için biraz daha fazlası lazım. Emirhan sırıttı, adımlarını yavaşlatarak yanına yürüdü. - Fazlası mı? Son dakikada attığım golü gördün değil mi? Stat ayakta, taraftar çıldırıyor. Daha ne olsun? - Gösterişin eksik kalıyor sadece, diye kestirip attı Yeliz. Emirhan kahkahasını bastıramadı. - Sen var ya... Hiç eğlenmiyorsun hayatla. Belki de o yüzden bu kadar sinirlisin bana. Yeliz, adımlarını hızlandırdı. - Yanılıyorsun Emirhan. Benim tek işim senin o büyük egonu biraz olsun dizginlemek. Emirhan arkasından seslendi, sesi tribünlerdeki kadar coşkuluydu: - Boşuna uğraşma Yeliz! Benim egomu değil, ancak gol sayılarımı tutabilirsin. Yeliz derin bir nefes aldı, içinden "Allah'ım sabır ver" diye geçirdi. Ama yüzünde istemsiz bir tebessüm belirmişti bile.

Balın, "Yan yana daireler mi?" diye fısıldadı. "Evet ya! Söylemedim mi sana? Senin kalacağın oda aslında Emirhan'ın balkonuna bakıyor. Akşamları kahve içerken birbirimize laf atıyoruz." Balın, derin bir nefes aldı. İstanbul'a dönerken yeni bir başlangıç hayal etmişti ama görünüşe göre geçmişi, tam yan dairesinde, elinde bir su şişesi ve çatık kaşlarıyla onu bekliyordu. Üstelik yarın sabah yeni evindeki ilk sabahını takipçileriyle paylaşmak için vlog çekmeye başlayacaktı. Kamerasını açtığında ne diyecekti? "Merhaba arkadaşlar, bugün çocukluk aşkımın yan dairesinde uyanmanın ne kadar berbat bir his olduğunu konuşuyoruz" mu?

Aks: Her şey olması gerektiği gibiydi, ama bir noktada tersine döndü. Sesler yankı yapar gibi geri dönüyor, ama hiçbiri tam olarak aynı değil. Bir adım, bir seçim, bir kelime... hepsi bir aks, bir sapma, bir yansıma. Hayat bazen zıt yönlere akıyor, ve biz sadece bunun içinde savruluyoruz.