koçari kızına hayatı zindan etmek için evliliği kabul eden ismail furtuna, fadime koçari'nin hiç konuşmadığını bilmiyordu.

Tanrı'nın bu dünyaya attığı en cesur, en kanlı kazığım, kafatasımın içindeki toplu mezarlarda her gece sızıyım. Uçurum çiçeklerini sevdim, güller kapitalist birer leş, gözlerimin önündeki kan kırmızısı insanlara, bu karanlık bile değil eş. Orkideler ruhu satılık vitrinlere, orospulara kalsın, intihar edenlerin başında ceketler iliklensin, dünya nefesini salsın. Anlıyor musun Sayın Tanrı? Bu zifiride sönmeyen tek şey acı, kendi ipini çekenlerin son nefesi, bu kainatın tek ilacı. Mülkiyeti sende olan bu bedende, kontrolsüz bir cinnetim, ben senin bu kusursuz dünyandaki en büyük lanetim.

isfad - oneshot

Arkeolog Fadime Koçari, hayatı boyunca farkında olmadığı bir arayışın içindedir. Gördüğü rüyaların sebebini araştırdığı bu yolculukta yolları araştırmacı-gazeteci İsmail Furtuna ile kesişecektir. Düşman ikilinin karşılaşması kader midir yoksa tesadüf mü? "Seni bir yerlerden tanıyor gibiyim."

Hepsi Bir Oyundu...

Fadime ve İsmail kendileriyle birlikte büyüttükleri düşmanlığın ortasında, ortak bir sevdada, kitapların yuvasında buluşur.

Toprak hafızayı asla silmez; üzerine düşen kanı da, edilen yeminleri de, nesiller boyu süren o sessiz kini de unutmaz. Fadime ve İsmail, işte o toprağın birbirine düşman kıldığı iki ayrı dünyanın çocuklarıydı. Biri, geçtiği her dalı kıran, hırçın ve boyun eğmez bir sert rüzgâr. Diğeri, derininde neleri sakladığı bilinmeyen, duru ama kararlı bir sakin nehir. Onlar, kaderin yanlış zamana ve yanlış nefretlerin arasına gizlediği iki eksik yapboz parçasıydı. Bir araya gelmek, sadece iki kalbi birleştirmek değil; yılların ördüğü duvarları yıkmak, suskunluğu bozmak ve geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek demekti. Birbirlerinin yaralarına dokunurken, düşmanlığın zehriyle beslenen bir dünyada aşkla şifa bulmaya çalıştılar. Ancak bazen en büyük savaş, dışarıdaki düşmana karşı değil, insanın kendi kanına işlenmiş o kadim nefretlere karşı verilir. Peki, bir aşkın gücü, yüzyıllık bir öfkeyi dindirmeye yeter mi? Yoksa fırtına dindiğinde, geriye sadece nehrin yuttuğu yıkıntılar mı kalacak?

Childhood love isfad/ Alenor(orel) "Amca, arkadaş olamaz mıyım o kızla?" İso başını tutarken amcasına sordu. "Ula kafan yarılmış hala kız peşindesin," dedi Şerif yiğenini kucağına alırken, "Bi bacak kadar boyunla düşman kızına sevdaluk etmediğin kalmıştı, sarı kafa seni" diye çıkıştı. İçinden bir tövbe çekti, yeğeninin başına gelmesini istediği son şey bir koçariliye sevdalanmasıydı. "Düşman mı? Düşman mıyız biz?" Sesinde hayal kırıklığı vardı çocuğun. İç çekti Şerif derince, henüz bunlar için yaşı çok erkendi. "Sen düşünme böyle şeyleri. Ben sen büyüyene kadar çözeceğim bu işi, sen kızla görüşme yeter, tamam mı?" Dedi. Çözebilir miydi İso büyüyene kadar? İso hoşlanmadı bu fikirden ama başını salladı usulca, canı yanıyordu itiraz edecek enerjisi yoktu zaten. İkisi de bilmiyordu ama verdikleri sözleri tutamayacaklardı. Ne Şerif bu düşmanlığın pençesinden kurtulabilecekti ne de İso o örüklü kızdan uzak durabilecekti.

Furtuna köyü muhtarı Esme Çavuş hayatının bir yalan olduğunu, gittiği mezarın da kendi kızına ait olmadığını öğrenir. Sürmene'ye yeni atanmış genç bir savcı olan Feride Cengiz'e bu 'kördüğümü' anlatmakta gecikmez. Yıllar önce babasının izinden gideceğine yemin eden Feride Cengiz, içinden çıkamadığı bir 'kördüğümde' geçmişinden birinden, Defne Asya' dan yardım istemek zorunda kalır. Defne geldiğinde kartlar yeniden dağıtılacaktır.