"Onunla tanıştığım gün hayatımın değişeceğini bilmiyordum. Belki de bilseydim yine de ona doğru yürürdüm." Beste için aşk, kitaplarda okunan birkaç güzel cümleden ibaretti. Ta ki gözlerinde geceyi taşıyan o çocuğa rastlayana kadar. O çocuk herkesin hakkında konuştuğu, ama kimsenin gerçekten tanımadığı biriydi. Sessizdi. Tehlikeliydi. Ve Beste'nin kalbinin atışlarını değiştirecek kadar yakındı. Her şey bir bakışla başladı. Sonra mesajlar geldi. Uzun geceler, yarım kalan konuşmalar, saklanan sırlar... Fakat bazı insanların geçmişi, sevilmeye izin vermez. Beste kendini aşk ile felaket arasındaki ince çizgide yürürken bulduğunda artık geri dönmek için çok geçti. Çünkü o çocuk kalbine dokunmuştu. Ve bazı dokunuşlar ömür boyu silinmez. KIRMIZI; Bir aşk hikâyesinden çok daha fazlası. İhanetin, tutkunun, özlemin ve vazgeçememenin rengi. Çünkü bazı insanlar hayatına girmez... İçine işler. Kırmızı, sadece bir renk değil; bir uyarıydı.

"İnsan kendi kaderini seçtiğini mi sanır, yoksa kader dediğimiz şey, çoktan yaşanmış tesadüflerin sonucu mudur? Yağmur... Sevmeyi bilen ama kendini kaybetmekten korkmayan bir kız. Toprak... Kalmak isteyen ama kalmanın yükünü taşıyamayan bir adam. Onlar birbirini bulduğunda her şey doğru hissettirdi. Ama bazen doğru hissetmek, doğru olmak demek değildir. Sevdiler. Kırıldılar. Sustular. Ve en çok da kendilerinden kaçtılar. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece... Bu, birini severken kendini kaybetmenin hikâyesi."