Dünyada minimuma inen insan sayısı beş vampir krallığını büyük bir kriz ve kuraklığa sürüklemiştir. Artık krallar daha vahşi ve kontrol edilemez durumdadırlar. Kral José ise diğerlerinin bilmediği gizli bir silaha sahiptir. Ormanda yaşayan güzeller güzeli bir şifa perisi. Her ne kadar efsane olsa da onu bulacak, yanına alacak ve kanını tüketebildiği kadar tüketecektir. Böylelikle diğer vampir krallıklarını da hakimiyeti altına alacaktır. Aradığı fırsat kucağına düşer ama o bunun farkında olmaz çünkü hafızasını kaybetmiştir. Peki ya perimiz aslında en büyük düşmanının hayatını kurtarırsa? Üstelik bir de aşık olursa? Aera'nın tertemiz kalbi José'nin kanlı planlarına dahil olunca da temiz kalabilecek mi? Yoksa José'nin onu kirletmesine büyük bir tutkuyla izin mi verecek? Aera, milyonlarca vampirin sahip olmak istediği nadide bir elmastan farksız. Söylenebilecek tek şey, İlk kapan kazanır!

Adeston 'da "gri" olanlara yer yok ve ben Adeston'un 317. grisiyim... Gri olmak, ölmekle eşittir çünkü ikisinde de kimse yaşamını önemsemiyor. Bir tercih şansım olsaydı doğmadan ölmeyi seçerdim çünkü her gün yaşayan bir ölü olmaktansa bir defa ölmeyi tercih ederdim. Ve maalesef bana seçme şansı verilmediği için dünyaya bir gri olarak geldim... Gözlerimi açtığım dünyanın renkleri siyah ve beyaz başka renklere yer yok, bu dünyada bana yer yok... Yorumlarınızı bekliyorum...

''Bakireler hazır.'' yutkundu ve devam etti ''Tam 10 kız bulabildim.'' ''10 mu?'' Diye bağırdı Faye. ''Dalga mi geçiyorsun dönüştüreceğimiz 15 kişi var ve bundan çok daha fazla kana ihtiyacımız olacak.'' ''Daha fazlası çok tehlikeli Faye. Bu kadar bakire kızın bir anda ortadan yok olması çok dikkat çekecek.'' Faye'ın gözleri bir anda simsiyah oldu. ''Daha fazla bakire kanı lazım, ben ne diyorsam o!'' Bir çığlık duyuldu. ''Lanet olsun, uyandılar başlamalıyız.'' Korkuyla Faye'in yüzüne bakarak cevabını bekledi. Faye kendinden emin bir şekilde son mezarı da kapattı ve çıkardığı cansız bedeni taşımaları için işaret etti. ''Kızların kanlarını akıtmaya başlayın, ben gelmeden arınma başlamayacak,son bir beden, geliyorum.'' Küçük cadı emri aldığı gibi arkasını döndü ve koşmaya başladı..

Luna ne çok garip ne de çok normal bir hayat yaşamaktadır. 1 yıldır onu gizlice takip eden insanlar artık onun hayatına işlemiştir. O sadece asosyal,ailesinden sadece annanesi kalan ve tek bir arkadaşı olan kızdı. Ta ki en iyi arkadaşı onu farklı bir boyuta getirene kadar. Luna'nın aklı çok karışmıştır çünkü tek bildiği şey Asterm hakkında arkadaşının tek tük anlattığı şeylerdir, Ah birde orada herkesin ona Gece'nin kızı diye seslenmesi. Onun hakkında tek bilenen şey yüzyıllardır kehanetçiler ile hiç iletişime geçmemiş kutsal golün aniden Luna hakkında kehanet çıkarmasıdır ve bu kehanet bir gün bütün Asterm'i değiştirecektir. Bir anda her şey aydınlanınca, karanlık onu seve seve karşılar. Efsaneler doğru, bilinenler ise yalan olur. İşler karışınca ışığa ihtiyaç olunacaktır. Işığın ise bir karanlığa...

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne