​"Seni her baharda bulacağıma söz vermiştim. Ama seni her buluşumda, ellerimde sadece senin küllerin kaldı." ​Jeon Jungkook için zaman, bir düz çizgiden ziyade acımasız bir çemberdi. Yüzyıllardır yaşayan bir vampir olarak tek bir laneti vardı: Aynı ruha tekrar tekrar âşık olmak ve o ruhun her reenkarnasyonunda ölümünü izlemek. ​1880 Londra'sında bir şair... 1940 Paris'inde bir asker... Ve şimdi, 2026 Seul'ünde bir sanatçı: Kim Taehyung. ​Jungkook bu sefer kaderi bozmaya kararlıydı. Onu uzaktan izleyecek, ona dokunmayacak ve onu bu karanlık döngüye çekmeyecekti. Ancak unuttuğu bir şey vardı; ruhlar zihinlerden daha güçlü hatırlar. Taehyung, her gece rüyalarında gördüğü o soğuk gözlü adamla tanıştığında, kader on üçüncü kez zarını atacaktı. ​Ya bir kez daha veda edeceklerdi ya da sonsuzluğu kanla mühürleyeceklerdi. ​"Beni kurtarma Jungkook," diye fısıldadı Taehyung. "Beni sadece sev. Ölümden korkmuyorum, seni unutmaktan korkuyorum."

"Hayat bir kurgu olsaydı, seninle karşılaştığım o geceyi en büyük hatam olarak mı yazardım, yoksa tek doğrum olarak mı?"