𝐒𝐎𝐍 𝐌𝐀𝐒𝐊𝐄; Şehit bir babanın intikamı için namluya mermi süren bir kadın asker... Öfkesini saklamak için yüzüne çelikten bir maske diken bu savaşçı, dünyayı yalanlar üzerine kurulu bir satranç tahtası, insanları ise feda edilecek piyonlar olarak görür. Geçmişin hesaplarını kapatmak ve adaleti kendi elleriyle dağıtmak için atıldığı bu meydanda, hamlelerini yaptıkça zafer sarhoşluğuna kapılır. Fakat hayatın sinsi bir kuralı vardır: Sen tahtayı izlerken, birileri de seni izler.Güvendiği kaleler tek bir itirafla sarsıldığında, kalbini mühürleyip sığındığı o en güvenli limanın aslında fırtınanın ta kendisi olduğunu anlar. Av olarak gördüğü insanlar, onu çembere alan avcılara dönüşmüştür. Kurduğu tuzaklar zamanın eliyle kendine döndüğünde, maskesinin ardındaki çıplak, yaralı ve yalnız yüzüyle baş başa kalır. Savaş açtığı o koca evren, aslında kendi içindeki karanlık ve bastırılmış vicdanıdır. İntikam, hedefinden önce sahibini tüketen kirli bir ateştir ve perde kapandığında elinde ne zafer kalmıştır ne de intikam; sadece maskelerin düştüğü soğuk bir gerçeklik. "Katili uzaklarda ararken ihanetin gölgesinde büyüyenler için oyun biter, maskeler düşer; çünkü bu tahtada şahı vuran kendi piyonudur." Maskeler düştü. Oyun bitti. Şah..- *Mat..