"Kimse kalpsiz doğmaz kızım; kalpsiz denilen insanların geçmişinde öyle bir acı vardır ki, kalpleri atmayı değil, taş kesilmeyi seçmiştir," derdi annem. Yıllarca bu sözün ağırlığını, içine gizlenmiş kendi adımı fark etmeden büyüdüm. Adım Efsun. Yirmi üç yaşındayım. Bursa'da Psikolojik Danışmanlık okuyan, dünyayı sevgiyle iyileştirebileceğine inanan naif bir kızdım. Ailemin geçmişindeki o karanlık sırrı bilmeden... ​Bir gece, kapımıza dayanan silahlı adamlar ve töre gerçeğiyle dünyam paramparça oldu. Meğer ailem beni bu illetten korumak için Mardin'den kaçmış. Ama abimin Vural Aşireti'nin kızını kaçırması, bizi o namus cehennemine geri fırlattı. Akan kanı durdurmanın tek yolu vardı: Berdel. ​Ailemin hayatı karşılığında, ömrümde görmediğim o taş topraklara feda edildim. Orada beni bekleyen adam, geçmişin enkazı altında kalmış bir fırtınaydı: Boran Alp Vural. ​Ona buralarda "Kalpsiz Ağa" derlerdi. Merhameti unutmuş, kalbi uğradığı haksızlıklar yüzünden taş kesilmiş bir adam... Şimdi, ruhları şifalandırmak için yola çıkan bir kadının, geçmişin acılarıyla katılaşmış yaralı bir adamla savaşı başlıyor. ​Töre ikisini bir araya getirdi, nefret aralarına duvarlar ördü. Peki kalpsiz bir ağa, bir efsuna kapılırsa... O taş kalp yeniden atmayı öğrenir mi? ***** "Belki de o kalpsiz denilen insanların karşısına, daha kalbinin varlığını ona öğreten birileri çıkmamıştır. Onlara kalplerini hatırlatacak bir efsun lazımdır..."