Taşların kan ağladığı bir çağda, steril ruha sahip bir adam; bir canavarı öldürmek için değil, ona hayat üflemek için gümüş bir bıçak tuttu.

Belki de sevilince yaşamaya başlıyordu insan. Bir nefesti ayrıcalıklı bir bakış, sıcak bir dokunuş, nahif bir öpücük, düşünülmüş bir armağan, zarif bir iltifat, içten bir özür, ithaf bir şarkı, hoş bir söz, tatlı bir melodi, adanmış bir şiir, dudaklarla mühürlenmiş bir mektup. Zira bir seviş, bin nefesti belki de.

Biz her bahar erguvanlar içinde yaşardık, bu bahar hiç erguvan görmedim.

O yuvasız çalı kuşu, bense kafeste kanarya.