Vera Soylu, sessizliğin içinde büyümüş bir kızdır. Sekiz yaşında kaybettiklerinden sonra dünya onun için güvenli bir yer olmaktan çıkmıştır. İnsanlar yaklaşır, sorular sorar, sonra gider. O yüzden Vera kimseyi hayatına almaz. Ta ki Kağan, onun sessizliğine rağmen geri çekilmeyi reddedene kadar... Kağan:Ödevini yaptın mı Vera? Siz:Hayır Kağan:Neden yapmadın? Siz:Pardon? Kağan:Yanlış anlama yani hoca sana kızar diye söyledim. Siz:Tamam bir daha rahatsız etme beni. Kağan:Rahatsız ettiğim için kusura bakma. Kağan:Türevlerden 60 soru çözecektik. Siz:Tamam. Kağan:Yapmayı unutma tamam mı? Siz:Ödevi yapıp yapmamam seni niye ilgilendiriyor? Siz:İster yaparım ister yapmam seni ilgilendirmez. Kağan:Biliyorum biraz saçmaladım. Siz:Evet saçmaladın. Kağan:Geçen ödevini yapmadığında hoca baya kızmıştı. Kağan:Ondan dolayı dedim. Bir daha kızmasın diye.

Başlarına büyük bela aldıklarından habersizdiler çün ki ben intikamımı almadan durmam!

Sırma için sadakat, bir süper kahramanın pelerini gibiydi, ta ki babası tarafından ihanete uğrayana dek. Ailesini kurtarmak için kendi hayatından vazgeçen Sırma, kendini buz gibi bir gerçekliğin içinde bulur: Kendini altı yaşında zanneden ve devasa bedeninde ürkek bir çocuğu saklayan Aras Atasoy ile zoraki bir evlilik. Sırma, bir bakıcı mı olacak, yoksa bir eş mi? Bir kurtarıcı mı, yoksa bir kurban mı? Sırma, Aras'ın çocuksu masumiyetinde kendi kayıp ruhunu iyileştirmeye çalışırken, geçmişin hayaletlerinin kapıyı çalması çok uzun sürmez. Karanlık odalarda saklanan fotoğraflar, uçurumun kenarında ortaya çıkan sırlar ve intikam yeminlerinin gölgesinde gelişen bu tuhaf bağ, Aras ve Sırma'yı hiç bilmedikleri bir savaşa sürükler. BAZEN İYİLEŞMEK İÇİN ÖNCE PARAMPARÇA OLMAK GEREKİR. VE BAZEN EN GÜVENLİ LİMAN, ASLINDA KORKULARIMIZIN BAŞLADIĞI YERDİR.

❝Bende iki sevdanın ucu, bucağı yok, Kaza. Gönlümü almışım elime, ikiye bölmüşüm; sonu, sınırı olmayan iki sevgi sığdırmışım o iki parçaya.❞ ❝Neymiş onlar?❞ ❝Biri vatan, diğeri sen.❞ ★ KURGU, VATAN İÇİN CAN VEREN, MİLLETİNİ KORUYAN ASKERLERİN HATIRASINA YAZILMIŞTIR. GERÇEK ASKERİ OLAYLARDAN VE BİLGİLERDEN BAĞIMSIZDIR. DURUMLAR, OLAYLAR VE YERLER DEĞİŞTİRİLEREK YAZILMIŞTIR. KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMİYLE YANSITMAZ.

Ölüm ve yaşam arası bir savaşta güneşi arkasına alıp üzerimde oluşturduğu o devasa gölgede biz onunla göz göze geldik. Bu meydanda, bir savaşın orta yerinde mağlubiyetin getirdiği bir galibiyetti sanki yaşadığımız. Şerrin hayra dönüştüğü, kuşların yolunu bulduğu, kafesin yok oluşu ama bir insanın bir insana tutsaklığıydı. ''Ben Şifa Sürmeli.'' Dedim nefes nefese. Yer ayaklarımın altından kayıyorken dizlerimin üstüne çöktüm. ''1 yıldır bu topraklarda esir tutuluyorum. Şimdi burada benim ülkem için hak, hukuk, bayrak, vatan sensin! Ülkeme dönmek için adaletinle birlikte merhametine sığınıyorum.'' ... Çıkılan bazı yolların dönüşü olmaz. Bazen ise çıkılan yolda kendini bulmuş olarak dönersin. Sen benim dönmeyi düşünmediğim o yolda kendimi bulduğumsun.

17 yıl önce annesi tarafından ölü olarak bildirilen Neva... Yıllardır onun hasretiyle yanıp tutuşan Akay ailesi... Ama... Ortada bir sorun vardı.Neva kendisini babasının istenmeyen çocuğu olarak biliyordu... Annesinin Nevayı 17 yıl sonra Mardine göndermesiyle her şey değişir.

"Şehrin sahibiydi. Aren Sergei Markov." Şehirlerin açık arttırmayla satıldığı sistemde Moskova'yı 18 Katrilyona satın alan liderin hikayesi... Lina Aslan, Tuna ile ilişkisinde giderek daha kötü sorunlarla karşılaşır. Sevgilisi Tuna, uyuşturucunun kontrolsüz bataklığına saplandıkça öfkesini kaybeder. Lina, bir gün Tuna'yı uyarmak ve konuşmak için yemeğe davet eder. Yemekte Tuna yeniden kriz geçirir, öfkesine yenik düşerek Lina'ya tokat atar. Tam o anda, Yeraltı dünyasının en güçlü ve korkulan figürlerinden biri, şehrin gerçek sahibi Aren Sergei Markov içeri girer. Tuna'nın elinden Lina'yı kurtarır, gözünü kırpmadan Tuna'yı vurur. Lina, ilk kez gerçek bir güven duygusunu hissederken, bu güven kısa sürer. Lina, eski yaşamını geride bırakmak zorunda kalır; artık kendini, tehlike ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyanın tam ortasında bulmuştur.

Önüme bir kadeh koydu, içine şarap doldurdu ve ince uzun parmaklarıyla masa da bana doğru ittirdi. Kimse dokunmadı, sadece gözlerimiz değdi kadehe ama o kadeh devrildi, kucağıma düştü ve içinde ki şarap bedenime yayıldı. Bu şarap benim kanımdı, şarap şişesinin kırılan cam parçaları benim kalbimdi ve kucağıma düşen bu kadeh benim hayallerimdi. Kadehi bana uzatan bu adam ise ölümle aramda ki tek engeldi.

Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

Zorluklarla ayakta kaldığı hayatında bir de bursla kazandığı üniversitesini ilerletmeye çalışan Yağmur, hayatının en büyük pişmanlığını yaptı... Birine aşık oldu. O adam ondan sadece kalbini almadı... ama geride yalnızca pişmanlıklar kaldı. Peki yıllar sonra, bir anda karşılaştıklarında; her şey hâlâ aynı mıydı? *