"Bir adın vardı senin. Söylenmesi yasak, Delirmesi serbest." Bazen akıl aydınlık, delirmek karanlıktı. Esme'nin hikayesinde delirmek neyi getirecekti?

14 Şubat'ta evliliklerine renk katmak isteyen Esme ve Adil, bir barda sahte kimliklerle buluşmaya karar verir.

Esme Furtuna ve Adil Koçari... İki düşman ailenin çocukları. Çocukluklarından beri birbirlerinden nefret eden, birbirlerinin canını yakmaktan hiç çekinmeyen iki düşman. Yıllar boyunca aralarındaki kin hiç dinmedi. Ta ki Adil Koçari, Esme'nin yaptığı son şeyin ardından artık dayanamayarak intikam almaya karar verene kadar. Ama bu kez istediği şey Esme'nin canı değildi. Çünkü bazı intikamlar insanı öldürmez. Yaşarken her şeyini elinden alır. Adil'in Esme için hazırladığı intikam, ikisinin de hayatını geri dönüşü olmayan bir noktaya sürükleyecekti. Peki yıllarca nefret ettikleri bu savaşın sonunda, kaybeden kim olacaktı? Düşmanına yenilen mi... yoksa ona âşık olan mı?

Evliliğe günler kala Esme'nin Adil'i terk etmesiyle yarım kalan bir aşk giden bir kadın ardında bıraktığı bir adam biri gittiğine asla inanmıyor diğeri çaresizce bulunmayı bekliyor.

1000 yıllık düşmanlıgın ortasında kalıp sevdalık eden bir çift ve onları ayıran furtunalar ve adil koçarinin kızını düşmanlık için manipüle eden şerif furtuna

​"Onu kendi seçtiği cehennemde bırakmaya yemin etmiştim ama yirmi yıl boyunca o cehennemin bekçisi oldum." ​Bir tarafta Trabzon'un sisli dağlarında şifa dağıtan bir doktor, diğer tarafta İstanbul'un zirvesinden onu sessizce izleyen bir adam. Kaçılan gerçekler, geri dönülen o topraklar ve yüzleşme vakti.

Bazı insanlar hayatına konuşarak değil, adını söyleyerek girer. Esme için Adil tam da böyleydi: konservatuvarın taş duvarları arasında adını anons eden, sonra aylarca aklında yankılanan bir ses. Yeniden karşılaştıklarında onları birbirine bağlayan şey yalnızca müzik değildir; söylenemeyen arzular, yarım kalan ilişkiler ve yalan söylemeyen şarkılar da aralarındadır.

🌊

Esme, kırık bir kalple geldiği Yunanistan'da bir yabancıyla tanışır. Ve bazen bir yabancı, kalbinin en tanıdık yerine dokunur. Birlikte keşfettikleri dar kasaba sokakları, tuz kokan rüzgar ve gün batımına karışan o upuzun sohbetleri... Ona fark ettirmeden kalbinin yeniden attığını hissettirir. Çünkü bazı insanlar hayatımıza yalnızca girmek için değil, bize yeniden hissetmeyi hatırlatmak için de gelir. Ve bazen en güzel hikayeler, hiç planlamadığımız bir yazda başlar.