යනවා නම් නුඹ ඈත දුරකට මටත් නොකියම නොඑන්න දුටුවොතින් සඳවතිය අහසේ යන තැනක තතු කියන්න ⚽️ රුශාල් විශුද්‍ය දෙශාක්‍යගෙ 🏏

අපි කවුද කියලා අඳුරගන්න අපි කොච්චර මහන්සි වෙනවද? ලෝකෙට පේන දේද ඇත්තටම අපිට ඕන කරන්නේ? සමහර දේවල් අපි තේරුම් ගන්නේ කොච්චර පරක්කු වෙලාද? ඒත් ඒ වෙලාවට හරි එහෙම වෙන එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද? මට ලෝකෙට කෑගහලා කියන්න පුළුවන් නම්.. අනේ මන්දා.. මට ඒ ඇති ජීවත් වෙන්න.. මේ මම! මේ මගේ කතාව!! පියවි

බෑ කියන්න බැරිකමට තමන්ගේ යාළුවගේ පෙම්වතා විදිහට රඟපාන්නම් කියලා ධිනාදී කිව්වනම් තමයි... හැබැයි, ඒ රඟපෑම කෝණාරගේ පවුලේ අය ඉස්සරහත් කරන්නවෙනවා කියලා එයා දැනගත්තේ පස්සේ! හැඩකාර... සල්ලිකාර... කෝණාරට කිට්ටුවෙන්න බලාගෙන දාහක්දෙනා ඉන්නකොට "මටම එහෙම යෝජනාවක්කළේ ඇයි?" කියලා කෝණාරගෙන් අහන්න ධිනාදීට කොහෙත්ම හිතුනෙනැති හැටි... අකමැත්තෙන් යෝජිත විවාහකයක පැටලෙන්න කොහෙත්ම හිතහදාගන්නබැරි කෝණාර එයාගේ ලෝකෙට ධිනාදීව ගේන්නේ තරමක් ආත්මාර්ථකාමීවිදිහට කියලා පසුතැවිල්ලක් ඇතිවුනත්, කෝණාරට බසුබසින්න කොහෙත්ම විදිහක් නැහැ. කෝණාර කියන්නේ, යක්ශ ලේ මුහුවෙච්ච "වේතාලයෙක්" කියලා දැනගත්තොතින් ධිනාදී කොහොමද හැසිරේවිද? මේ හැමදෙයක්ම අතරේ ධිනාදී පැහැරගැනීමකට ලක්වෙන්නේ කවුරුත් නොහිතපු විදිහකට....

පොඩි නිලමෙ තරම් ආදරණීය මනුස්සයෙක් මට කවදාවත්ම මුණගැහිලා නෑ... මට විශ්වාසයි, කවදාවත් මට තවත් ඒ තරම් ආදරණීය හදවතක් මුණගැහෙන්නෙත් නෑ... කල්හාර මල් පාට නෑ කිව්වට, ඉබේටම පිපිලා, ඉබේටම පරවෙලා යනවා කිව්වට, කැලේ පිපුණ මලක් වුණ මට ජීවත් වෙන්න හුස්ම දුන්නෙ පසඳුල් පොඩි නිලමෙ... ඒ හුස්ම මගෙ ඇඟට කාවදින්න ගත්තෙ, හරිම සීරුවට කියාදුන්නු බටනළා වාදනයකින්... කවුද හිතුවෙ, ඒ වගේ පොඩි හුස්මකට මනුස්සයෙක්ව ජීවත් කරන්න පුළුවන් වේවියි කියලා? ________ ඇරඹුම: 2023.10.14

'සාක්ෂි සපයාගත යුතුය' කියලා අණක් ලැබුණ නිසා ගියා මිසක්, 'නොමළවුන්ගේ මළගමකට' සහභාගි වෙන්න අදහසක් වැලිගම කොටුවේ කනත්ත පරික්ෂා කරන්න ගිය පවිත්ට තිබුණේ නැහැ. පෙට්ටිය හිස් බව දැනගෙන සැකේටයි ඒක ඇරලා බැලුවේ. ඇතුළේ තිබුණේ පරණ වෙස් මූණක් විතරයි. වෙස් මූණ අරගෙන ස්ටේශන් එකට ආවේ 'වැඩිදුර පරික්ෂණවලට'. ඊලඟට, තමන්ගේ ලඟින්ම තවත් කවුදෝ නොපෙනෙන කෙනෙක් ඇවිදගෙන එනවා එනවා වගේ පවිත්ට දැනෙන්න පටන් ගත්තා.

"පොඩි එකෙක් වගේ හැසිරෙන්න එපා, ඉසුර! මනුස්සයෙක්ට හානියක් කරනතුරු උන්ගේ වැඩ කටයුතුවලට මැදිහත් වෙන්න අපිට තහනම්. යක්දෙස්සෙක් වෙච්ච පලියට දකින දකින අමනුස්සයව මරල දාන්න උඹට අයිතියක් නැහැ..." ඉසුර විද්‍යාපති, පාලනයෙන් ගිලිහුණු අමනුශ්‍යයන්ව මෙල්ලකරන දඩයක්කාරයෙක්. දිනාධිව ආරක්ශා කරන්න භාරවුණු ඉසුර විද්‍යාපතිට වෙන ප්‍රශ්නෙකට මුහුණ දෙන්න සිදුවෙලා! අවදිනොවී අසිහියෙන් ඉන්න දිනාධිට 'කුමාර දෝශය' හැදිලා කියලා ඉසුරට සීයට අනූනවයක් විශ්වාසයි. ඒත්- කළු කුමරයෝ බැලුම් හෙලන්නේ ගැහැණු ළමයින්ට නෙමෙයිද? ඒගැන හොයන්න පටන්ගන්න ඉසුරට ඇත්ත ගොඩගන්න තමන් විශ්වාස කරන්න කොහෙත්ම අකමැති අමනුශ්‍යයෝ කිහිප දෙනෙක් එක්කම වැඩකරන්න වෙනවා විතරක් නෙමෙයි, එතෙක් කාලයක් 'අමනුස්ස ලෝකය' ගැන තිබුණු විශ්වාසන් එකින් එක බිඳ වැටෙන්නත් පටන්ගන්නවා. අංගාර- වේතාල කතා මාලාවේ දෙවැන්නයි.

ජේත්තුකාර හදවත් දෙකක් පෙමින් යා කල සෙනහසේ මන්සල.....

හසරැල්ලක ඇරඹුම හරිම අයිතිකාරයාට බාර දෙන්න බලාගෙන හරි ලෝබකමට පරිස්සම් කරන අමුතු ඇස් කාරයෙකුගේ දුඹුරු පාට ආදරයක්... ඒ ආදරේ විඳගන්න, ඒක පිළිගන්න මෙච්චර පරක්කු වෙන්නේ ඇයි කියල තේරුම් ගන්න පොඩ්ඩක්වත් තේරුමක් නැති රතු පාට හදවතක් තියෙන තිත් තුනක අයිතිකාරයෙක්... ඉතින් ඒ හදවතට ඒ ආදරය දැනේවිද?? ඒත් ඒ කවදද??? ඒ කවදා වුනත් එයා බලාගෙනම ඉදීවිද??? මේ, ඒ දුඹුරු පාට ආදර කතාවයි 🤎

සිද්ධාර්ථයන්ට බිම්බාව ඉන්නවා වගේ.....මන්දාරමට ආකාස ඉන්නවා! බුදුවෙන්ඩ කලියෙන් අපි ආදරෙ කරමු හාමුතැන,හරිහමන් ආදරයක් ලැබෙනවා කියන්නෙත් එක්තරා නිර්වාණයක්🪻

සම්ප්‍රදාය ලෙස වෙස්වළාගත්, කාලයේ අවකාශයේ පැලපදියම් වූ පරම්පරාගත උරුමය කිසිදා නොමියෙන්නේය. බලයේ හස්තය හමුවේ, උරුමය වනාහි ත්‍යාගයක් නොව හුදෙක් ආයුධයක් වන අතර එහි උරුමකරුවන් තමාට කිසිදා පිටුපෑ නොහැකි යුදයකට දාව උපත ලබා සිටියහ.