THE YEARNING ARCHIVE 1 Remembering. Often treated as something effortless and natural, easily taken for granted by the human-mind. It is a wonder how such a small organ can preserve entire moments, memories lived in seconds, yet carried for a lifetime. It was indeed a luxury to have the privilege to revisit the past as if flipping through a well-kept album, a treasure that can be held until your last breath. But what if what comes naturally becomes uncertain? Without a warning, a piece of your soul has been taken by time. Small loss. A quiet grief. Worse, a distance growing- not in space but in recognition. What does it feel to harbor for the fragments that were once whole, once yours? When memories suddenly are deserted in one's mind, how can love be still there? How can love survive against a heart that remembers nothing? How can it endure the absence of memory that once defined it?

THE YEARNING ARCHIVE 2 Gaano ka kahalimaw magmahal? Kailan ba nagsisimulang maging 'halimaw' ang pagmamahal? Mapanghas na tanong na hindi kayang sagutin ng oo o hindi. Marahas sa pandinig na para bang sa kasukdulan ng pag-ibig ay nagpapahiwatig ito ng kakaibang anyo-anyong mapanlinalang, kasuklam-suklam, at katago-tago. Mga depinisyong dumudugtong sa pagkakakilanlan ng karamihan sa isang halimaw. Ang pagmamahal, sa pinaka simpleng anyo ay sinasabing mapagpalaya. Walang hinihiling na kapalit. Ngunit sa reyalidad, may mga ibang tao ang handang magpatali sa sumpang taglay nito. Maging alipin, magpabihag sa ilusyon kung saan sa mundong iyon ay buo ang pag-ibig, maging sariling manika ng mga alaala at pumailalim sa itim na litanyang dulot ng matinding desperasyon. Pagiging bilanggo sa paningin ng iba. Pero sa kanya, na minsang naging tiyak sa simpleng anyo na ngayo'y nangungulila na, matatawag niya pa rin itong pagmamahal. Pero hanggang kailan siya magpapabihag? Hanggang kailan siya kakapit? Gaanong katibayan ang panghahawakan niya sa taong minamahal kahit na ang kapalit nito ay ang unti-unti niyang pagkawala sa sarili?