Κάποτε την φώναζαν πριγκίπισσα... Ύστερα η πριγκίπισσα πάγωσε στο χρόνο , πόνεσε και χάθηκε. Πλέον, θυμίζει περισσότερο τον μεγάλο κακό λύκο στα παραμύθια... Το κοριτσάκι μεγάλωσε και έγινε γυναίκα και...και αυτή η γυναίκα δεν μοιάζει με τις άλλες. Ο λύκος στο δικό της παραμύθι είναι η ίδια... Όλοι οι άλλοι; Είναι απλά σκυλιά... Ή ακόμα καλύτερα, κοπρόσκυλα που μαζεύει και τα αναλώνει... Έτσι βλέπει τους άντρες άλλωστε, σαν αναλώσιμα , άχρηστα και ανάξια όντα... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Κάποιοι έρωτες είναι καταδικασμένοι. Αυτός απλώς παράνομος. Η Βερόνικα ζει στις πιο επικίνδυνες γειτονιές του Σικάγο. Η οικογένεια της ανήκει σε μια συμμορία, την οποία ποτέ εκείνη δεν επέλεξε κι πασχίζει να ξεφύγει. Ξαφνικά ένα βράδυ η μοίρα φέρνει στο δρόμο της τον Λούκας Έβανς. Μαζί του περνάει μερικές νύχτες πάθους, χωρίς να γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα. Μια ταυτότητα που είναι ικανή να γκρεμίσει ολόκληρο τον κόσμο της. Γιατί ο Λούκας Έβανς είναι Αστυνομικός. Παγιδευμένη στο παρελθόν, στο τι θα πει ο κόσμος και στα συναισθήματα της, νιώθει τους φόβους της να την περικυκλώνουν. Θα μπορέσει να βρει τη δύναμη να επιλέξει την ευτυχία της; Το πάθος ήταν πιο δυνατό από το καθήκον και τώρα δεν υπάρχει γυρισμός. Το σίγουρο είναι πως η Βερόνικα Ραμίρεζ θα είναι για πάντα... ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, χρήση όπλων, απρεπής φρασεολογία, σεξουαλικές σκηνές. 18+ **Τα πνευματικά δικαιώματα του παρόντος βιβλίου είναι νομίμως κατοχυρωμένα μέσω συμβολαιογραφικής πράξης.

«Έλαμπες σαν τον ήλιο, Άρη. Έλαμπες και το φως σου ήταν τόσο εκτυφλωτικό που δεν υπήρχα. Δεν με ένοιαζε όμως. Δε με ένοιαζε που δεν με έβλεπε ο υπόλοιπος κόσμος, μου αρκούσε που με έβλεπες εσύ. Και έπειτα... έπειτα συνέδρια, χρήματα, συμβόλαια και ρήτρες. Μέσα σε αυτά χαθήκαμε, εγώ χάθηκα μέσα στα δικά σου θέλω και τους δικούς σου στόχους. Με ξέχασα. Με έβαλα στην άκρη, συνειδητά έκανα πίσω. Όταν όμως το εμείς έγινε εσύ Άρη, εκεί έχασα τη Νίκη. Εκεί χαθήκαμε και εμείς και εκεί τελείωσε ο γάμος μας.»

''Θα σου μάθω εγώ.'' μου είπε και έσμιξα τα φρύδια μου. ''Τι πράγμα;''τον ρώτησα με απορία. ''Να φιλάς ρε Μητσάκο.''μου είπε σαν να ήταν αυτονόητο και κόντεψα να πνιγώ με το ίδιο μου το σάλιο. Ο Ανδρέας και η Δήμητρα ήταν κολλητοί από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους. Τι θα γίνει όταν αναπτυχθούν διαφορετικά αισθήματα και είναι μονόπλευρα; Με φόντο το πανέμορφο νησί της Χίου, δύο παιδιά μεγαλώνουν, ωριμάζουν και ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους και τον έρωτα.