Fadime'nin Şerif Furtuna'nın kızı olduğu ama Koçariler tarafından büyütüldüğü bir evren " Dağ denize düşman ama deniz çoktan boğulmuş "

yarı texting "Son bulmak zorunda Fadime. Ne ben ne abim kıyabilir sana, senden gelecek olana." Senden gelecek derken ilerde sahip olucağı çocuklardan, aileden bahsediyordu İso. Değil Fadime'e zarar vermek onu üzücek en ufak şeye karşı dururlardı Furtuna kardeşler. Alnı alnına yaslı arkadaşından biraz uzaklaşıp yüzünü inceledi Fadime. İso Furtunayla dostlukları ta ilkokula dayanırdı. Başı beladayken düşman kızı dememiş Koçari dememiş yardımına koşmuştu İso. Bunun karşılığında da Fadime. Onlar "sen bana yardım ettin ben de sana edicem" döngüsü içinde neredeyse bir ömürlerini beraber geçirmiş, birbirlerinin en yakın arkadaşları olmuşlardı. Fadime, annesini babasını çok küçük yaşta kaybedince üstüne bir de abisi olmadan 2 sene geçirince anlamıştı düşmanlığın ne kadar kötü bir şey olduğunu. Daha o yaşında bunun böyle gitmeyeceğinin farkındaydı o büyüklerinin aksine. Ona göre durması lazımdı bu kanın, bu savaşın. Bir yerde durması lazımdı. 'Ama nerede?' diye düşündü İso'nun mavi gözlerine bakarken. "Belki de tam burada bitebilir bu kan..." Kendi kendine konuşur gibiydi ama sesi İso'a ulaşmıştı. "Anlamadım?" İso ona anlamsız gözlerle bakarken Fadime kanlı ellerini tutan ellere çevirdi başını. Düşünmedi sonrasını. Tuttu ona tutunan elleri. "Fadime, iyi misin? Gel elini yüzünü yıkıyalım." Ellerini sıkı sıkı tutan kızı kendisiyle beraber ayağa kaldırmıştı, bir adım atmıştı ki gelmeyen Fadimeyle durmak zorunda kalmıştı. "İso, bence biz bu kanı durdurabiliriz." Dudağını dişledi sonrada devam etti sözüne. "Senle ben. Biz bu kanı bitiririz." "Bitiririz tabi Fadime. Ne senin ne de benim çocuklarımız bizim yaşadıklarımızı yaşamıcak, sana söz veriyorum." Kafasını olumlu anlamda salladı Fadime. "Yaşamıcaklar, yaşatmıcaz. Cünkü..." Kafasında bir kaç bir şey tarttı Fadime. Yıllardır en

.

Eski bir balet olarak köyüne geri dönen Fadime Koçari babasının zoruyla hiç alakası bile olmayan bir kurs'a yazılır ve yirmi dört yıllık bir sır açığa çıkar... -O emniyetini açtığın silahı tutmayı sana ben öğrettim,Çeyrek mafya.

Yanmak çözüm değil Bizi nikah paklar Ailelerinden,köklerinden kaçıp yepyeni bir başlangıç yapan Fadime&İso Furtuna çifti. Trabzon'a geri dönen çift için bu sefer olaylar biraz daha farklı gelişir. Çünkü yılların kinini ve kırgınlığını atlatamamış iki aile,ne genç çifti ne de artı birlerini pek sıcak karşılamayacaktır. Bu dönüş herkese zarar verecek...

Fadime Koçari, yıllar önce Trabzon'un hırçın dalgalarını ve siyah saçlarını arkasında bırakıp kaçtığında, kendini İstanbul'un en dişli avukatlarından biri olarak bulmuştu. Cübbesinin ağırlığı, ruhundaki o eski yaraları gizlemeye yetiyordu. ​Ta ki, o dosyada o ismi görene kadar: İsmail Furtuna. ​Lisedeyken dünyaları birbirine kenetli olan o iki çocuk, şimdi adaletin farklı taraflarında karşı karşıya. Biri kanunları savunuyor, diğeri ise kendi kanunlarını yazıyor. İstanbul'un bu puslu sabahında, geçmişin hayaletleri mahkeme salonunun koridorlarında yankılanırken tek bir soru var: ​Bazı izler gerçekten silinir mi, yoksa sadece üstü mü örtülür?

"Bir yemin ettiler; kasabanın ortasında, herkesin gözü önünde... İki düşman, tek bir yalanın ardına saklandı. Biri babasının intikamı için nefretle, diğeri ailesini korumak için fedakarlıkla. Ama ne dedikleri yalan, ne de aralarındaki nefret, kalplerindeki fırtınayı durdurmaya yetecekti. İsmail ve Fadime. Düşmanlığın küllerinden doğan o imkansız aşkın ilk sahnesi gibi... 🎭"

"Seni sevmekten nefret ediyorum. Seni sevdiğim için kendimden nefret ediyorum."

Bazı mezarların adı olmaz. Ama toprağın hafızası vardır. Ve bazı aşklar, gömülse bile yaşamaya devam eder.

Çocuklukta sadece dalga geçtikleri o duygunun bir gün gerçek olacağını nerden bilebilirlerdi ki...