B-ben bunu içime alabileceğimden emin değilim Prens Lyon, sizi temin ederim ki daha önce bir erkek organı görmedim ama bunun çok büyük olduğuna eminim. Ahh Amelia diğer kızlar gibi deliğinin beni alamayacağını biliyordum oysa seni gözü kara inatçı bir kız olarak tanımlamışlardı. Sevgili prensim temin ederim ki sizi sadece küçük deliğime almayacak içimde tohumlarınızı yeşertip krallığınızın soyunu devam ettireceğim bana acımayın.

Babası tarafından mafyaya satılan genç ve güzeller güzeli bir kız. Kızı satın alan yeraltının en güçlü mafyalarından biri bu genç ve güzel kıza aşık olur ama kız ondan nefret eder

Beni duvara itip ellerini iki yanıma koymasıyla susmak zorunda kaldım, elini beline atıp silahını çıkardı ve çenemin altına dayadı, gözlerimi korkuyla kapattım ağlarken, öldürecekmiydi beni "Birdaha bana hakaret etmeye kalkma!" Dedi dişlerinin arasından, sonra namlunun ucunu yanağımda hissettim, yavaşça yanağımı okşuyordu "Yarın evleniyoruz güzel karım, eğer yine itiraz etmeye kalkarsan bu sefer kendini ölü bil, duydun mu!?"

Sultan Hanım, büyük salonda elindeki tespihi çekerek oturuyordu. Gözleri kararlı, duruşu dimdikti. Hizmetçiler ayakta beklerken, Baran içeri girdi. Annesinin tavrından yine bir şeyler planladığını anladı. "Baran," dedi Sultan Hanım, gözlerini oğluna dikerek. "Ben kararımı verdim. O kızı alacağım." Baran kaşlarını çattı. "Anne, o kız benden çok küçük. Olmaz." Sultan Hanım tespihini masaya bıraktı. "Olmaz diye bir şey yok! Ben bu konağa o kızı gelin edeceğim. Eğer dediğimi yapmazsan, sana sütümü helal etmem!" Baran dişlerini sıkarak yumruklarını sıktı. Annesinin sözleri ağırdı, onu karşısına almak istemezdi. Derin bir nefes aldı, gözlerini kapatıp açtı. "Peki anne," dedi sonunda. "Ama bir şartım var. Eğer kız istemezse, onunla asla evlenmem!" O sırada, Dilan kendi konağının bahçesinde kuşları izliyor, hayatındaki büyük değişiklikten tamamen habersizdi...

Hiç olmaması yerde olan bir kız. Mafyanın evinde ve odasında... Korkunç, sinirlenince gözü birşey görmeyen acımasız katil mafya ... Kız odasına girmiş gizlenmişti. Ama olan bir olay ile kendini adama gizlemişti. Adam artık onu bırakmak istemezse, ne olur ?? ------- • 04 .09.2021

HİKAYE DÜZENLENECEKTİR. DÜZENLENDİ YAZAN BÖLÜMLER DÜZENLENEMEMİŞTİR! 17.yaşım benim kabusum olmuştu. Beş yıl önce doğum günümde karşılaştığım, adam işkenceyi hobi haline getirmişti ve şimdi bana verdiği beş yılın dolduğunu ve beni karısı yapacağını söylüyordu.

Korkmaz aşiretinin ağası tüm ihtişamı ile yıllardır kan davalı oldukları Yılmaz konağının kapısına dayanmışdı... Belki de Ayaz Yılmaz'ın küçük kardeşi Dicle ile kaçması Mahir'i sevdalısına kavuşturmak için kaderin bir oyunu idi... Ordaydı işte.. 14 yaşında çeşme başında görmüştü onu.. Gördüğü an kalbi öyle bir titremişti ki, işte o gün hiç kimseye yenilmeyen Mahir Korkmaz o 14 yaşlı küçücük kıza yenilmişti. Konağın kapısı gürültüyle açıldı. Halit ağa içeri adımını atar atmaz bağırmaya başladı. "Süleyman ağa! Neredesin? Çıkasın dışarı!" Diye bağırdı. Süleyman ağa konağın terasına çıktı. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Yavaşça aşağı indi ve Halit ağa ile karşı karşıya geldiler. "Ne oluyor Halit ağa? Ne bu tantana?" "Bir de soruyor musun? Senin adam olmayan oğlun kızım Dicleyi kaçırmıştır!" Süleyman ağa duyduklarına inanamadı. Nasıl yapardı oğlu bunu ?! Yıllardır kan davalı olduğu aşiretin kızını nasıl kaçırırdı?! Susup kalmıştı Halit ağa'nın karşısında... "Bu durumda töre ne der bilirsin! Ya ölüm olacak, kan dökülecektir ya da BERDEL olacaktır! Seç şimdi!" Başlama tarihi: 04.09.2023

"Mirzaaa!!" diye inledim ama o durmadan işine devam etti "ben sana altımda inleyecek günler yakın diyordum hatırladın mı" dedi kafami olumlu anlamada salladım suan ne dediği umrumda bile değildi aklım resmen uçmuştu işaret parmağını içime itince derince inledim "Adımı inle güzelim" dedi boğuk sesi ile "Mm..mi ağğhhh" dedim "efendim duyamadım" dedi mirza, ne dediğimi kendim bile anlamıyordum o nasıl anlasın "Mir... ağğhh" diye tekrardan inledim orta parmağınıda içime itmisti derin derin nefesler alıp ona odaklandım mirza birden ellerini çekince beni yarim bırakacağını anladım. "Mirza lütfen devam et" dedim ağlamaklı bir sesle mirza uzanıp dudaklarimi öpmeye başladı "bırakacağımı kim söyledi güzelim daha yeni başlıyoruz" demesi ile vücudumdaki boşluğu doldurmuştu ağzına doğru inleyip ona karşılık vermeye başladım

"Kimsesiz olduğum için mi bu kadar kolay arkanı dönüp gidiyorsun?" İlk defa dile getirdiğim gerçekle boğazımdaki yumru yutkunmamı, göğsümdeki acı nefes almamı engelliyordu. Bana doğru döndü, donuk ifadesinin altında pişmanlık ya da üzüntü aramaya çalıştım ama hiçbir duygu barındırmıyordu. Ondan gelecek şeye hazırlamaya çalıştım kendimi ve o, asla duymak istemediğim o kelimeyi söyledi. "Evet."

Siz hergün babanız tarafından şiddet gördünüz mü hiç? İşte ben her zaman, her Allah'ın günü babamdan dayak yiyiyorum. Artık baba diyesim bile gelmiyor o adama. Para karşılığında kızlarını satan bir adamdan da bu beklenirdi zaten. 1. Bölümden alıntı. Buyurun efendim ne alırdınız?'' dedim. Beni iyice süzdükten sonra sonunda gözlerime bakabilmişti. ''Ben bir porsiyon Günay alayım'' dedi hemen defterime Günay yazdım. Ne! Günay mı? Kafamı defterden kaldırdım ve ''Beyefendi ne istiyorsunuz? Düzgün söyleyin!'' dedim uyarıcı ses tonumla. Pis pis sırıtıp ''Gece beraber bir şeyler yapalım mı ne dersin?'' deyip göz kırptı ve saçımı ellemeye başladı. Hadi 1. Bölüme...