Onun en büyük şansızlığı, okulun zorbasının ona aşık olmasıydı. Pis zorba: O piçten ya uzaklaş ya da ben seni uzaklaştırayım

Konuşmadığım için dilsiz sanılan, ruhunu insanlara kapatmış biriydim ben. Üzerimde, etekleri kan lekeli beyaz elbisem ve üryan ayaklarımla, geçmişin dikenli topraklı ormanında yürüyen bir kızdım ben. Sonra ansızın biri çıktı karşıma. Günahkâr olduğu için cehennem sanılan, ruhu ateşte yoğrulan biri. Arafta kalmaktan yorulan ve geleceğe kavuşmak için geçmişe gitmeye çalışan bir adam. Ruhunu, ruhumla birlikte ateşe veren bir adam. Benim yanıp kül olacağım, onun ise sönüp duman olacağı bir yangın bu... Bu ya ikimizin yeniden doğuşu ya da yok oluşu. #1 - Aksiyon (23.08.2019) #1 - Gizem (30.11.2019) #1 - Genç Kurgu (18.01.2021)

Yıllarını hapishanede tutsak olarak geçirmiş bir adamın ona aşık olması ne kadar büyük bir sorun olabilirdi? (...) Nereye gideceğimi bilmeden koşuyordum. Arkamdan bir silah sesi yükseldi. Lanet olsun! Bulmuştu işte beni. Çıkmaz bir sokağa girmiştim. Kaskatı kesilen bedenimi umursamadan, arkama baktığımda onu gördüm. Gözleri oldukça ürkünçtü. Aramızda tek nefeslik bir mesafe vardı. Çaresiz fısıltıyla, "Ne istiyorsun benden?" dediğimde konuşmak için araladı dudaklarını. "Seni istiyorum Elvin. Yalnızca seni..." ❗ BÖLÜM SAYISININ FAZLA OLMASINA TAKILMAYIN. İLK 30 BÖLÜM AŞIRI KISA.❗ •Tüm hakları bana aittir. Kopyalanıp çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Herkesin bir temel duygudan yoksun olduğu dünya. Yedi seçkin akademi. Yoksun olduğun duyguyu öğrenmek sihirli güçler kazandırırken; başarısız olursan sahip olduğun duyguları da zamanla kaybedersin.

Daha çocuk yaşta annesinin ölümünün suçlusu ilan edilen Hale, gönderildiği yetimhanede dışarıdan kusursuz görünen düzenli bir hayat sürer. Fakat bir gece, nefes alamadığı karanlık odadan kaçıp sahil yolunda yürürken saldırıya uğrar. Ölümle yaşam arasındaki o anda, kim olduğunu bilmediği bir yabancı tarafından kurtarılır. Geride yalnızca ona ait iki parça giysi kalır. Ve bir gün, onlar da ortadan kaybolur. Ama nereye? Ne bir isim vardır artık, ne de bir iz. Akılda kalan bir çift mavi göz, silik birkaç anı ve korku. Delirme korkusu. 𓆝 𓆟 𓆞𓆝 ~sana ilk ismimi söylediğimde nasıl tepki vermiştin, hatırlıyor musun? ~ Hatırlamıyorum. ~Ne garip ismin var, demiştin. ~ Aklıma gelen buğulu anılarla başımı salladım. "Bunu neden bana söylüyorsun?" ~şimdi garip gelir, ilerde anlayışla karşılarsın, demiştim sana. ~ İsmini hala garip buluyorum Elem. Belki de hiç büyümemişimdir. ~belki de hiç bilmek istememişsindir. ~ İsminin anlamı ne, Elem?