Uzun zamandır beklettiğimiz konuşmamızı yapabilmek için yayla evine giderken abimin yolumuzu kesmesi ile kendimi kocam ile abim arasında buldum. Abimin göğsüne kapanıp hıçkırarak ağlamaya başladım. ''Abi indir silahını nolur.'' ''Adil onu benden alacaksan ha burada şuan vur beni.'' İso dizlerinin üzerine yere çöktüğünde ağlamam daha da şiddetlendi. ''Abi sakın!'' ''Fadime arabaya geç! Son kez söylüyorum.'' Titreyen ellerimi yüzüme yapışan saçlarıma götürüp geri ittirdim. ''İso kalk! Kalk yerden nolur.'' İso buz mavisi gözleri ile bana baktı. Hiçbir şey demedi ama gözleriyle o kadar çok şey söyledi ki. O noktada vedalaştı benimle.

"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

Bi anlık hevesle yazıyorum işte oku sende😝

Dostunu yakın tut, düşmanını daha yakın. Babasını kaybetmemek için elini Şerif Furtuna'nın kanına bulayan Fadime, kendini bekleyen şeylerden habersizdi. "Sen akıllı bir kızsın, Fadime. Senin yüzünden tekrar alevlenen bu kan davasında babanı veya abini kaybetmemek için ne yapman gerektiğini biliyorsun, değil mi?" İmzalar atıldı, kader baştan çizildi. Dosta uzak düşülüp düşmanın inine girildi. 🌑🍪🌑🍪🌑🍪🌑🍪 🌑🍪🌑🍪

'Seni sevdim,sana gelemedim aramızda mesafe değil kan vardı' 'Aynı denize baktık,aynı kaderi taşıdık ama yan yana durmamıza bile izin vermediler'

"Başınız sağ olsun...Hastayı kaybettik." O an dünya sustu. Fadime'nin içinden bir şey koptu.

İso ile Fadimenin başlayan aşkının devamı... Kalpleri bir birine düşman olarak ayrılan İso ve Fadimenin kalplerinde ki düşmanlık sona erecek mi?....

yarı texting "Son bulmak zorunda Fadime. Ne ben ne abim kıyabilir sana, senden gelecek olana." Senden gelecek derken ilerde sahip olucağı çocuklardan, aileden bahsediyordu İso. Değil Fadime'e zarar vermek onu üzücek en ufak şeye karşı dururlardı Furtuna kardeşler. Alnı alnına yaslı arkadaşından biraz uzaklaşıp yüzünü inceledi Fadime. İso Furtunayla dostlukları ta ilkokula dayanırdı. Başı beladayken düşman kızı dememiş Koçari dememiş yardımına koşmuştu İso. Bunun karşılığında da Fadime. Onlar "sen bana yardım ettin ben de sana edicem" döngüsü içinde neredeyse bir ömürlerini beraber geçirmiş, birbirlerinin en yakın arkadaşları olmuşlardı. Fadime, annesini babasını çok küçük yaşta kaybedince üstüne bir de abisi olmadan 2 sene geçirince anlamıştı düşmanlığın ne kadar kötü bir şey olduğunu. Daha o yaşında bunun böyle gitmeyeceğinin farkındaydı o büyüklerinin aksine. Ona göre durması lazımdı bu kanın, bu savaşın. Bir yerde durması lazımdı. 'Ama nerede?' diye düşündü İso'nun mavi gözlerine bakarken. "Belki de tam burada bitebilir bu kan..." Kendi kendine konuşur gibiydi ama sesi İso'a ulaşmıştı. "Anlamadım?" İso ona anlamsız gözlerle bakarken Fadime kanlı ellerini tutan ellere çevirdi başını. Düşünmedi sonrasını. Tuttu ona tutunan elleri. "Fadime, iyi misin? Gel elini yüzünü yıkıyalım." Ellerini sıkı sıkı tutan kızı kendisiyle beraber ayağa kaldırmıştı, bir adım atmıştı ki gelmeyen Fadimeyle durmak zorunda kalmıştı. "İso, bence biz bu kanı durdurabiliriz." Dudağını dişledi sonrada devam etti sözüne. "Senle ben. Biz bu kanı bitiririz." "Bitiririz tabi Fadime. Ne senin ne de benim çocuklarımız bizim yaşadıklarımızı yaşamıcak, sana söz veriyorum." Kafasını olumlu anlamda salladı Fadime. "Yaşamıcaklar, yaşatmıcaz. Cünkü..." Kafasında bir kaç bir şey tarttı Fadime. Yıllardır en

iso ve fadime istemeden sonra olanları başına gelenleri anlatıyo fadimenin eyüphan tarafından kaçırılmasından başlıyor . . . Karadeniz'in hırçın kıyılarında, Trabzon'da başladı Fadime'nin hikâyesi. Koçariliydi o. Sırtını Koçari Dağı'na yaslamış bir köyde büyümüş, dalga sesleriyle uyumuştu. Ama bir gün kan davası, evlerinin kapısını çaldı. Annesi ve babası o düşmanlıkta toprağa düştü. Geride sadece abisi ve dinmeyen bir öfke kaldı. İki aile arasındaki kanı durdurmanın tek yolu belliydi: Fadime, Furtuna soyundan bir uşakla evlenecekti. Bu evlilik bir sevda değil, bir barış bedeliydi. Düğün günü, deniz kabarıktı. Karadeniz dalgalarını sertçe kıyıya vuruyor, sanki onun içindeki fırtınayı anlatıyordu. Fadime'nin kalbi buz gibiydi. O adama bakmıyor, konuşmuyor, sadece susuyordu. Ama zaman Karadeniz gibidir; bir gün hırçın, bir gün derin ve sakindir. Adamın sabrı, dağlar kadar sessizdi. Fadime her gün biraz daha fark etti; bu evde korku yoktu, baskı yoktu. Sadece bekleyen bir kalp vardı. Bir gün deniz sakindi. Rüzgâr saçlarını hafifçe savururken Fadime ilk kez içinden gelen sesi dinledi. Kalbindeki taş erimiyor belki... ama çatlıyordu. Anladı ki bazen sevgi, fırtınaya düşman değil; fırtınayı dindiren rüzgârdır. 🌊✨