Στη στάση ενός λεωφορείου - εκεί όπου οι άνθρωποι συνηθίζουν να περιμένουν μόνο διαδρομές - δύο γυναίκες συνάντησαν κατά λάθος το πεπρωμένο τους. Η μία κουβαλούσε ακόμη στο βλέμμα της το βάρος ενός τέλους∙ μια αγάπη που ξεχύθηκε από τα χέρια της πριν προλάβει να τη σώσει. Η άλλη ζούσε με τη βεβαιότητα πως η ζωή της ήταν ήδη χαραγμένη σε ευθείες γραμμές, χωρίς περιθώρια για ανατροπές. Καμία τους δεν έψαχνε κάτι περισσότερο από μια μικρή παύση. Κι όμως... η μοίρα είχε βάλει στο ίδιο πεζοδρόμιο δύο καρδιές που έτρεμαν από διαφορετικούς φόβους, μα χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό. Η συγκατοίκηση ήρθε σαν αυθόρμητη λύση, σχεδόν αστεία στην αρχή. Δύο ξένες, κάτω από την ίδια στέγη, να μοιράζονται πρωινά που μύριζαν καφέ και νύχτες που έμοιαζαν πιο ζεστές από όσο θα έπρεπε. Κάθε μέρα που περνούσε, η σιωπή ανάμεσά τους γέμιζε με κάτι απαλό, επικίνδυνο και άγνωστο. Ένα άγγιγμα που διαρκούσε λίγο παραπάνω. Ένα βλέμμα που έφευγε πιο αργά. Μια ανάσα που πλησίαζε τόσο κοντά, που άναβε σπίθες εκεί όπου δεν υπήρχε καμία πρόθεση να γεννηθούν.

Ήθελα κάποιον να με αγαπήσει όπως ειμαι. Με τα σημάδια και τις ουλές, τα ανάκατα μαλλιά, το περίεργο γούστο στις ταινίες και την μουσική. Να αγαπήσει την γκρίνια και τα νεύρα μου. Ήθελα κάποιον να αγαπήσει το γέλιο και το κλάμα μου. Και ήρθες... DON'T COPY THE STORY! #18 in fanfiction (25.07.17)