Işıktan Karanlığa Mesaj "Bazen en parlak ışık bile, ruhun en derinindeki o zifiri karanlığı aydınlatmaya yetmez; sadece gölgelerin boyutunu büyütür." Her şey, beyazın siyaha gönderdiği o adsız mesajla başladı Ben hayatı sadece renklerden ve parlak doğrulardan ibaret sanan, ışığın tam kalbinde büyütülmüş bir ruhtum. O ise gecenin bile kabul etmekte zorlandığı, kuralları acımasızlıkla yazılmış bir karanlığın efendisiydi. İki ayrı dünyaydık, birbirine asla dokunmaması gereken iki uç kutuptuk. Ta ki o gün, içimdeki çaresizlik beni sınırın ötesine geçmeye zorlayana kadar. Korkarak, titreyerek ama büyük bir inançla ulaştırdım ona sesimi. Işıktan karanlığa giden o ilk mesaj, aramızdaki tehlikeli köprünün ilk taşını döşedi. Ben onu o dipsiz kuyudan çekip çıkarabileceğimi sanırken, onun karanlığının beni yavaş yavaş içine çektiğini fark edemedim. Şimdi sormam gereken tek bir soru vardı: Ben mi onu aydınlığa davet ediyordum, yoksa o mu beni kendi karanlığında yok ediyordu? Bu, parıltılı yalanlardan kaçıp, tehlikeli bir gerçeğin kollarına sığınanların hikâyesi. Mektup açıldı, mesaj yerine ulaştı ve artık geri dönüş yok. "Sana ışığı getiremem belki ama söz veriyorum; karanlığında seninle birlikte kaybolurum."

En yakın kız arkadaşımın abisime aşıktım. Korayabiniz: Aç kapıyı Siz: Ne? Korayabiniz: Meral orda mı? Siz: Evet *Yalandı Korayabiniz: Aç kapıyı o zaman Siz: Bana bak benim abim polis yemin ederim içeri attırırım seni. Sanane be Meralden pislik. Korayabiniz: Sen yanlış anladın Elay ben Meralin abisiyim. Siz: Kes sesini siktir git yoksa polisi ararım İnanmıyorum ben sana. (Kitap bittikten sonra düzenlenicek)

Annenin intikamını almak için karanlıgın icinde olan bir dünyaya girersen ne olur ? merak ediyorsan Hadi başlayalım ...

Yayınlandı: 23/07/2026 Yirmi bir yaşında olan Harun bir sabah hiç farkında olmadan yeni bir hayata atılır. Psikolojik sorunları olan Harun'un küçükken geçirdiği kazadan sonra her şey gözünde silikleşmişti ve o kazada abisini kaybetmişti. Çocukken aşık olduğu kızın ismini dahi unutmuştu. Bir sabah telefonuna gelen tehdit mesajıyla ikilem arasında kalmıştı. Bu ya bir şakaydı ya da inanılması zor bir gerçeklikti. Şaka değil gerçekti; kardeşi gibi sevdiği arkadaşı gözleri önünde okulun çatısından atlayarak intihar etmişti. Ancak o bunun bir cinayet olduğunu biliyordu. Ve katilleri bulmak için polisle iş birliğine girmiş, hastalığının ilerlemesine rağmen bu yoldan dönmemişti. Gördüğü kabuslar ve rüyalar onun hasta ruhunu daha da karartmıştı. Bu hikayede en çok acı çeken ruh onunkiydi, en çok sevilen ise bir başkası.

Bir cinayet. Üç damla gri. Sayısız sır... Genç savcı Arya Demir, sıradan görünen bir cinayet dosyasını üstlenir. Ancak olay yerinde bırakılan tek ipucu, her kurbanda tekrar eden aynı gizemli izdir: Üç damla gri. Cinayet Büro Amirliği'nin başkomiseri Atlas Hoffmann ile yolları kesiştiğinde, peşine düştükleri şeyin bir katilden çok daha büyük olduğunu fark ederler. Çünkü bazı gerçekler ortaya çıktığında yalnızca suçlular değil, masumlar da bedel öder. Ve bu oyunda, kimse göründüğü kadar masum değildir.

Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmez, sadece doğru zamanı bekler.

Paylaşan: HmeyraHarman

Genc kız düşdüyü evrene aid olmadığını düşünür taki düşmanlığı bitirecek o aşkı bulana kadar. Amma sonda hangisini seçicek aşkımı? yoksa yalnızlığımı? 🫀🧠

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...