Okul koridorlarında piyanosu ve gitarıyla kendi dünyasında yaşayan Aden'in kimsenin bilmediği bir sırrı vardır: Okulun en mahrem itiraflarının ve en içten iltifatlarının toplandığı o gizli dijital platformun mimarı odur. Aden, sahnede notaları yönetirken, arka planda okulun sosyal dengelerini ve saklanan duyguları yönetmektedir. Bu gizli dünya, hayatına Karan'ın girmesiyle sarsılır. Bateri kitinin arkasındaki o sert ritim, Aden'in hem sanatsal duvarlarını hem de dijital kalesini zorlamaya başlar. Farklı müzik gruplarının üyeleri olarak rakip sayılan bu iki gencin yolları, kaçınılmaz bir performans ödeviyle kesişiyor. Başta sadece notalar üzerinden kurulan bu zorunlu iletişim, zamanla kelimelerin yetmediği yerde müziğin devreye girdiği sanatsal bir aşka dönüşüyor. Aden, insanlara dair her şeyi itiraf sitesinden bildiğini sanırken, Karan'ın hiçbir "itirafa" sığmayan gerçekliğiyle yüzleşir. "Bazı sırlar klavye tuşlarıyla yazılır, bazıları ise bir bateri vuruşunun yankısında saklanır. Ama gerçek aşk, her zaman en yüksek tonda haykırır."

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Beşiktaş'ın sosyal medyacısı Gökçe ve poz verme özürlüsü Dağhan'ın hikayesi.

"Bu satırlar sana, güzel sevgilim. Yaşamayı hatırla, daima daimîyle hatırla." Momento Vivere adlı müzik grubunun, okulun onları küçümsemesine rağmen neler başarabileceklerini kanıtlama hikâyesini okuyacağız. Onlar, sunulan her fırsatı değerlendirirken; arkadaşlığı, dostluğu ve ilk aşkı da tanıyacağız. Çünkü Momento Vivere sadece bir müzik grubu değil, yaşamayı unutmuş bir grup gencin hayat hikâyesi. Bu kitap, yaşamayı unutmuş olan herkese...