"Sevdanın hatırı da bir yere kadar, İso Furtuna." İso ailesinin işlediği günahın kurbanı olmuştu. Kalbinin en derininde bu zehri barındırıyor, ona su verip canlı tutuyordu. Şimdi kader, tekerrürden ibaret bir infaz hazırlıyordu.

Bir dağ var, denize sevdalı. Bir deniz var, dağa yeminli.. Fırtına gökten değil, kalplerinden. Bir mezar kazıldı, Deniz taştı Yeminini derinliğinde boğdu, Dağ, denize düşman oldu. Yetti artık Mezarlık çiçekten anlamaz, Toprak'ın istediği kan değil Susmuş kalplerin hesabı Gözlerini kapat, Kimse masum değil. Kaderinden saklanma Ör saçlarını Rüzgar savurmasın... Adını bağır Dağlarda yankılansın... İnsan Kendinden Yaralanır Sevda kaderinden...

Dağla denizin çarpıştığı yerde, Karadeniz'de Düşmaninla sevdalik edeceksen, etma. Yada et.... İso Furtuna & fadime Koçari . "bitanem , Ağlamayı bırak... hayat senin kucağında, ben ise her zaman kalbinde."

"Fadime'yi Furtuna'nın kalbine yerleştireceğiz." Furtuna köyünün kalbinden arazi alan Koçariler, kime ait olduğunu göstermek için Fadime Koçari'yi, onu koruyacak adamlarla birlikte oraya yerleştirir. "Seninle düşmanluk etmek benim için onurdur Fadime Koçari." İntikam yolunda atılmış her adım geçmişlerinden bir parçayı Fadime'nin önüne atıyordu. Belirsiz olan bu yolun sonu nasıl oluyor da İso'nun kalbine çıkıyordu? "İkimizin adı aynı cümlede yan yana geçiyorsa biz bir suç işliyoruz demektir." "Çokça günah işledin. Favori suçun neden benim?"

anla beni, yaz aşkım.

Aslanın yelesi yandı, kaplanın çizgileri kül oldu; kükreyiş aslandan koptu da, susturulan kaplanın nefesi oldu. Zihnimdeki o ağır duman, senin izini benden söküp yolarken; hüküm göğe yazıldı ama vurduğu hep bizim yerimiz oldu. [İsmail Fırtına • Fadime Koçari] ©mmatmazelsiyah • 2026

Fadime Koçari, abisinin isteği ile Furtuna şirketinde çalışmaya başlar. İsmail Furtuna ise bir ofisi bu hırçın Koçari kızı ile paylaşmayı hiç istememektedir.

Üniversite için İstanbul'a yerleşen ve yeni bir hayat kuran Fadime, geçmişin izlerini kapatmaya çalışırken beklemediği bir yüz ile karşılaşır. "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir," der Tolstoy, ancak ya bu yabancı, tanıdık bir yüzse?