Hicran'ın Trabzon'a döndüğünü duymak bile Gezep'i şaşırtmıştı. Gitmişti; dönmeyecek sanmıştı. Oysa bazı insanlar uzaklaşır, ait oldukları yerden kopamazdı. Yıllar sonra, aynı şehirde karşı karşıya geldiler. İkisi de durdu. Kısa bir an... Ne geçmiş soruldu ne de gelecek konuşuldu. Adeta ağızlarını bıçak açmadı. Sadece bakıştılar. O birkaç saniyede Gezep, unuttuğunu sandığı özlemin hâlâ diri olduğunu anladı. Hicran ise gözlerini kaçırmadan, gitmenin insanda bıraktığı izleri görüyordu. Sonra ikisi de yürüdü. Ama o kısa bakış, yılların susturamadığı her şeyi yeniden uyandırmıştı ve bu bakış ne ilk olacaktı ne de son...

"Hicran Ve Gezebin bir çocukları olsaydı?" Furtuna ve Koçari, birbirine düşman iki köydür. Bu düşmanlığın ortasında Hicran ve Gezep gizli bir aşk yaşar; İmam nikahı kıyılır ve sonrasında Esme gibi Hicranda hamile kalır. fakat Gezep, Hicran'ın kendisini aldattığını sanarak onu terk eder ve bu bebekten habersiz kalır. Hicran doğurduğu bebeği zorunlulukla evlatlık verir, ancak Zarife bu bebeği gizlice evlat edinir. yıllar sonra bu çocuk Yeliz Furtuna adıyla Furtuna köyünde, konağında büyürken, geçmişin sırları yirmi yıl sonra yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başlar. (mantık hatalarını boşverin,nasıl olsa bu bir alternatif gerçeklik hikayesi) #tbd 4🏆 #Hiczep 8🎖

Kalbe açılan kapı bir kez açılırsa, kapanması mümkün müdür?" Bu sorunun cevabını Hicran ve Gezep'in hikayesinde bulacaksınız. Sevda, düşmanlık, inat ve yılların biriktirdiği özlem... Hepsi bu hikâyede birleşiyor. Bu sevda onlara ne yapacak düşmanlıkları karşısında mı ezilecekler yoksa inatları mı? Not: Olay gidişatının Taşacak Bu Deniz'le alakası yoktur.

Ben sende kaldım hicran.. benim seni unutmam lazım ama olmuyor! Allah kahretsinki silemiyorum kafamdan kokunu, gülüşünü....

(Taşacak Bu Deniz fan fiction'ıdır.) Gezep üstüme doğru yürüdüğünde arkamdaki kanepeye oturdum. "Ne oldu Hicran? Korktun mu? Kork! Hepiniz korkun! Tüm Furtuna korksun! Yemin olsun ki o iki insanın döktüğü her damla yaşın hesabını kanla ödeteceğim!" Öfkeyle ayağa kalktım. "Yeter be! Bedel mi ödetmek istiyorsun? Yap ula, yapmazsan adam değilsin!" Gezep öfkeyle kapının camına yumruk attı. Cam tuz buz olmuştu. İrkildim. Gezep hep öfkeli ve deli dolu biriydi ama şimdi onu çok kızdırmıştım. Bana zarar vermeyeceğini bilsem de ondan korkuyordum. Üstüm doğru yürüdü. Gezep üstüme geldikçe ben geri adım atıyordum. Olduğu yerde durup gözlerini kapattı. Derin derin nefesler alıp sakinleşmeye çalışıyordu. "Rabbim, bugün o bebeğin mezarına gittiğim gibi senin mezarına gelmeyi de nasip etsin!" Gezep bu sözleri kısık bir sesle söylemişti ama benim zihnimde yankılanıyordu.

"...sevdalanma furtunalıya yersin bıçak yarası."