Cztery lata temu stracili siebie i życie, które znali. On myślał, że ona odeszła. Ona wierzyła, że on ją porzucił. Między ich milczeniem pojawiła się mała iskierka nadziei. Ktoś niewinny, kto nie zna jego głosu, jego imienia, jego twarzy. I nie ma powodu, żeby go pokochać i mu zaufać. Liam Gallagher stoi na lodzie od dziecka. Nauczył się nie upadać. Nauczył się nie czuć. Ale życie ma to do siebie, że najtwardsze rzeczy pękają najciszej. A czasem - dokładnie wtedy, kiedy ktoś w końcu wyciąga po ciebie rękę. Elena Moreau nauczyła się żyć w ciszy. Nie tej spokojnej - tej, która zostaje po kimś, kto odszedł za szybko i po kim została ogromna wyrwa w sercu. Cztery lata temu zamknęła drzwi do tamtego życia i obiecała sobie, że już nigdy nie pozwoli, by ktoś ją złamał. A potem w jej życiu pojawiła się mała iskierka światła. I Elena musiała nauczyć się oddychać od nowa. Dla niej. Deszcz uderzał o wielkie okna apartamentu jednostajnym rytmem. Bezsenność była już właściwie częścią mojego organizmu. Nawet kiedy byłem wykończony, mój mózg nie potrafił się wyłączyć. Jakby ciało zapomniało, jak funkcjonować bez napięcia. Położyłem się z powrotem, zamykając oczy. I oczywiście wtedy znowu zobaczyłem ją. Klub jazzowy. Zapach deszczu. Elena śmiejąca się z czegoś, co jej powiedziałem. To wspomnienie uderzyło mnie mocniej niż niejeden cios przy bandzie. Gwałtownie otworzyłem oczy. Pusty apartament. Cisza.