(Kurguda Hafsa veya Yavuz ölmemiştir, hikaye anlatımı daha sonradan dahil olan İzem Avcı'nın anlatımıyla devam ediyor.) Babam gitmişti. Bir sabah çekip gittiğinde, hayat sandığımdan daha acı gelmeye başlamıştı. Amcam babamın gittiğini söylemişti, yalan söylediğini sanmıştım. Söylemiyordu, elinde babamdan kalan son bir mektup vardı. Kalbimin tek sıcak odası onun yokluğuyla yok olmuştu. Kendi evimden kovulmuştum. Sebebi babamdı. O günden sonra tüm erkeklere güvenim kaybolmuştu. Sebebi yine babamdı. Sevmemiştim. Sevilmemiştim. Görmemiştim. Görülmemiştim. Ben Zeval. Amcama göre Ziyan Babama göre güneş. Ben İzem, güçlü olması gereken altı yaşında bir kız çocuğundan fazlası değildim. Şimdi beni duyuyorsan baba, asla dönme. (Bu Kurgu Lafügüzaf kitabındaki Yavuz ve Hafsa'nın çocukları olan Yekta ve Zümra'nın kurgusudur. Bu kurguyu anlamak için diğer kurguyu okumanıza gerek yoktur.)

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)