Bilmediğim bir evrende gözlerimi açtığımda yaralı, aç ve dehşete düşmüş bir haldeydim ama tek sorun kesinlikle bu değildi. Cehennemden çıkmış gibi görünen birbirinden farklı yedi adam tarafından göz hapsine alınmıştım. Hepsi sanki ne olduğumu anlamaya çalışıyormuş gibi yattığım yatağın başına dikilmiş ve büyük bir dikkatle beni incelemişti. İyilerin sizi öldürmek için canla başla mücadele ettiği, kötülerin ise sizi ne pahasına olursa olsun koruduğu bir evren... kulağa tuhaf geliyordu değil mi? Gazap. Morvath krallığında ona bu isimle sesleniyorlardı. Düşmanlarının üstüne bir gazap gibi çöküyor, en acımasız yöntemlerle onlardan kurtuluyordu. Karanlığın Komutanı Alastair Aderith. O ve onun komuta takımındaki birbirinden farklı yedi kötü adam beni hayatta tutmak için herkesi gözden çıkarmaya hazırlardı. Buna alışabilirdim... yani sanırım. Ben Aria Arven Göksel. Ve düştüğüm bu dünyada artık iyi biri değilim. "Gazabın yaralı kalbi... çok mu incittiler seni?" KİTAP YASAL OLARAK KORUMA ALTINDADIR. KURGUSUNUN, ADININ VEYA HERHANGİ BİR SAHNESİNİN ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

"Soyun!" Yaşlı adamın gür sesi, odada yankılandı. Hizmetlilere dönüp elini kapıya doğru savurdu. "Hepiniz defolun! Dışarı!" Kalabalık panikle dağılırken, pencerenin önünde duran gölge hareketlendi. Beni bu cehenneme sürükleyen o adam, sırtını yasladığı camdan ayırıp yaşanan kaosu umursamaz bir tavırla geride bırakarak kapıya yöneldi. Tam eşikten geçecekti ki, yaşlı adamın emri onu olduğu yere mıhladı. "Sen kalıyorsun." Adam durdu. Omuzları bıkkınlıkla düştü, derin ve sıkıntılı bir nefes verip bana kısa bir bakış attı. O bakışta ne bir merhamet ne de bir pişmanlık vardı, sadece buz gibi bir boşluk... Yavaşça yerine, pencere kenarına geri döndü. Yaşlı adamın kan çanağına dönmüş gözleri yeniden beni buldu. "Oyalanma," dedi dişlerinin arasından. "Soyunmaya başla." Ardından bakışlarını beni getiren adama çevirerek, tehdit dolu bir sesle devam etti. "Eğer yanlış kızı getirdiysen... Seni de onu da bu odadan sağ çıkarmam. Onu kimden aldığını, kimin emaneti olduğunu biliyorsun, değil mi?" Penceredeki adam ise söylenenleri umursamadan başını hafifçe cama yasladı. Dışarıdaki karanlığı izlerken sesi, yaşlı adamın öfkesine tezat oluşturacak kadar sakindi. "Bana denileni yaptım," dedi ve kendini camdan çekip yaşlı adama döndü. "Gerisi beni ilgilendirmez. Öldürmek istiyorsan, öldür." Bu cevabın ardından bakışları yeniden beni buldu. Gözlerimin içine bakarak, "Soyun," dedi. Sesi, yaşlı adamınkinden daha yaralayıcıydı, çünkü içinde öfke bile yoktu. Sadece hiçlik vardı. Kendimi ne kadar sıksam da irademin kırıldığı o noktadaydım. Kaçacak yerim yoktu. Gözyaşlarım birer birer yanaklarımdan süzülüp boynuma yol alıyordu. İçimdeki öfke, yerini koyu bir çaresizliğe bırakmıştı. Titreyen ellerimi gömleğimin yakasına götürdüm. Kendi onurumu kendi ellerimle soyup atarken, odadaki ölüm sessizliğini sadece hıç

Kaderim hakkında bebekken bir anlaşma yapılmıştı on sekizime bastığımda resmi olarak kanlı lordun gelini olacaktım. Kanlı Lordun yaşadığı diyar karanlık, kasvetli, ucu gözükmeyen ormanlarla kaplıydı. O yer nefes alınamayacak kadar ürkütücüydü babam kralın baş danışmanıydı aynı zamanda konsey üyesiydi, kral kanlı lord ile verdiği mücadeleyi kaybetmişti. Ama lord merhamet gösterebileceğini söyledi tek bir şartla kendisine soylu bir kandan gelen bakire bir kız hediye edilmesini talep etti. Bunun sonucunda kurban ben seçilmiştim konsey üyelerinin kızları yoktu ne de kralın, soylu bir kandan gelen bir kızı vardı, kurban biri lazımdı işte o kız bendim ben Diana Miller kanlı lordun geliniydim. Kanlı lord gitmeden önce kulağıma fısıldadı; Omaytra theta tali tau zeta kowdra. "O gün gelene kadar seni bekleyeceğim zümrüdüm." ------ "Biliyor musun sarhoş olabilmeyi çok isterdim." "Ne oldu da bir anda konuyu değiştirdin." "Hiç anlamıyorsun.." "Neyi?" "Bu yaratığın seni ne kadar sevdiğini!" ------ DİKKAT:⚠️ Smut, Yakınlaşma sahneleri ve tralvmatik, korku, şiddet sahneleri içerebilir bunu bilerek okuyun yada okumayın.

Bir tarafta yeraltının kanlı karteli, diğer tarafta kendi yazdığı romanla o karteli yıkmaya çalışan bir kız... Ve satırlardan çıkıp gelen karanlık bir adam. Deva, babasının yarattığı cehennemden kaçabilmek için tehlikeli bir oyun oynadı: İşlenen tüm suçları bir aşk kurgusu kılıfıyla romana dönüştürdü ve tüm ülkeye dağıttı. Amacı zeki bir kanun adamının bu izleri sürmesini sağlamaktı. Ancak sergi gecesi kanlı bir baskınla bölündüğünde, Deva karşısında babasını kötü karakter olarak yazdığı kitabında, babasından bile daha kötü olan o karakteri buldu. Kanser Demirkan. Kötü karakterin ilk dostu, son düşmanı. Adı bile bir ölümün yasını devam ettirmek için konan, geçmişi tıpkı ruhu gibi paramparça olan, karanlık aşk üçgeninin kaçınılmaz üçüncü adamı. Kanser intikam için mi uyanmıştı? Yoksa yardım etmek için mi? Ve en önemlisi... Bir yazar, kendi yarattığı karakterin gazabından nasıl kaçabilirdi? "Kaçınılmaz olanı karşına değil, yanına al."

❝Kalbindeki taşa dikkat et prens, çünkü aşk onu eritecek.❞ Aramızda kalsın ama senden nefret ediyorum. 𝑪𝑨𝑴𝑫𝑨𝑵 𝑲𝑨𝑳𝑷𝑳𝑬𝑹 serisi 1. kitabıdır.

Bir gün hastaneye acil bir bıçaklanma vakası gelir. Zilal'da o gün nöbetçi doktorlardan biridir. Acile Bolat Sancar gelir. Yaralıdır fakat başında gördüğü doktor eski eşi Zilal Nadas'dır. 🦋 18.01.2024

*Yetişkin okurlar içindir.* Şimal, ailesiyle katıldığı sıradan bir davetin hayatını tamamen değiştireceğini bilmiyordu. Gecenin ortasında patlayan silah sesleriyle davet bir anda kana bulandığında, yerde kanlar içinde yatan adama yardım etmek için harekete geçti. Çünkü o bir doktordu ve hayat kurtarmak için yemin etmişti. Ancak Şimal o gece yalnızca bir adamı kurtarmadı. Aynı zamanda tehlikeli bir örgütün liderinin dikkatini üzerine çekti. Bir hayatı kurtarmak isterken, kendi hayatını geri dönüşü olmayan bir karanlığın içine sürükledi. Bazen doğru olanı yapmak, insanın hayatındaki en büyük hataya dönüşebilir.

İnferi, yeraltının en korkulan örgütlerinden biriydi. Maral Birce Akınalp, manevi ailesinin bu örgütle bağlantısını öğrendiğinde daha on altısındaydı. Yıllar sonra örgütü çökertmek adına kurulan operasyonda saha görevlisi oldu ve hayatı parça parça yıkılmaya başladı. Yıkılan her parçanın ardından ise kendini Kartal Türkoğlu'na biraz daha yakın buldu. Maral Birce'yi korumak için savcılığı bırakıp örgütün başına geçen Kartal Türkoğlu, oyunu kuralına göre oynamaya hazırdı. Kimsenin bilmediği ise oyunu ve kuralları belirleyenin kendisi olmasıydı. ❝Maral Birce Türkoğlu... Bu bendim. Birkaç gün önce Maral Birce Akınalp'tim. Legal olmayan şeyleri sevdiğimden, hep olmamam gereken yerlerde olduğumdan bahsederdim. Ailemin biriciği, bir tanesiydim. Şimdi ise gözlerinin siyahında kaybolduğum, kendimi bildim bileli derin bir meraka sürükleyen adamın karısıydım. Türkoğlu olmuştum. Ben artık Kartal Türkoğlu'nun karısı Maral Birce Türkoğlu'ydum. Ben artık Kartal'ın Birce'siydim.❞ Dikkat: +18 öğeler içerir.

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu. YAZ ESİNTİLERİ - 1