Rapunzel ve Karayip Korsanları severleri için... *** "Benden nefret ediyorsun." "Sandığından daha çok." "O zaman neden gözünü benden ayırmıyorsun?" "Nereye nişan alacağımı unutmamak için. Asıl sen neden bunu fark edecek kadar uzun süre bana bakıyordun?"

"Kendine gel Aleda, sen bir kızsın ve kendine çeki düzen vermen gerek." Aleda Keskin... 21 yaşında bir genç kız. Çirkinliğinden dolayı annesi tarafından sevilmeyen ama babası tarafından sevilen bir kızdır. Küçükken herkes tarafından dalga geçilme malzemesi olmuştur. Bu yüzden ise 21 yaşına kadar maskeyle ortalıkta geziniyordur. Diğer hemcinsleri gibi alışverişe gitmeyi değil de boks yapmayı çok seviyordur. Küçükken tanıştığı çocukla yıllar sonra bir araya geliyorlardır.

Texting SİZ: Kardeşim kargomu getirsenize ne demek kurye vefat etti!? SİZ: Hayır aldığım şey de az buz bir para değil. SİZ: Ben o gitarın parasını denkleştirmek için bir yerlerimi yırttım Görüldü. ...

Bir yeraltı mafyası, kanlı bir çatışmada vurulur ve komaya girer. Girdiği komada gördüğü rüyada gizemli bir kız ona uyanmasını, onu bulmasını ve tüm zorluklara rağmen sonunda mutlu olacaklarını söyler. Uyandığında bu rüya aklından çıkmaz; gördüğü yüzü delicesine aramaya başlar. Ta ki onu dev bir reklam panosunda görene kadar... Rüyasındaki kız, ünlü bir mankendir... Bazı aşklar rüyada umut olurken, gerçekte ya kurtuluş getirir ya da geri dönüşü olmayan bir felakete sürükler. Peki ya sonra ne olacak? Aşk, ihanet, nefret, kin ve tutkunun buluştuğu bir kitap.... EFLİN DEMİRCİ & EMİR ARAF KARAYEL

"Ben dört yıldır onun sarı saçlarına aşıktım." Kapak tasarımı: @berylate 150924' '170126

Hayatı ciddiye almayan, diline hakim olamayan ve duygularını alaycılığın arkasına saklayan bir kız. Bir gece, sarhoşken attığı bir mesaj... Ve her şey geri dönüşü olmayacak şekilde değişir. Eski sevgilisine küfür etmek isterken yanlış numaraya yazdığı kişi, sıradan biri değildir. O kişi, Rusya'nın en tehlikeli yeraltı liderlerinden biri olan Boris Volkov'tur. Suay için bu sadece bir hata gibi görünse de, Boris için bir saygısızlıktır. Ve onun dünyasında saygısızlığın tek bir karşılığı vardır: bedel. Ama işler planlandığı gibi ilerlemez... Suay'ın umursamaz tavırları, korkusuzluğu ve alaycı dili, Boris'in alışık olduğu kadınlara benzemez. Boris ise Suay'ın düşündüğü gibi sadece bir "mafya" değildir. O, karanlığın ta kendisidir. Bir tehdit olarak başlayan bu tanışma... Zamanla tehlikeli bir oyuna dönüşür. İkisi de geri adım atmaz. İkisi de birbirini anlamaz. Ama ikisi de birbirinden kopamaz. Çünkü bazı hatalar... Sadece hayatını değil, kalbini de değiştirir. Suay: "Lan şerefsiz... bokunda boğul inşallah. Benim gibi kızı nasıl aldatırsın, pislik?" Bilinmeyen Numara: "Кто вы такая? Если бы вы знали, кто я, вы бы так не разговаривали." "Siz kimsiniz? Benim kim olduğumu bilseydiniz, böyle konuşmazdınız." Suay: "Ne yaptın yokluğumda, Çince mi öğrendin gerzek?" Bilinmeyen Numara: "Это не китайский. Это русский. И я сейчас в Турции." "Bu Çince değil. Bu Rusça. Ve ben şu an Türkiye'deyim." "Если вы продолжите в том же духе, я легко вас найду, Суай Йылмаз." "Bu şekilde devam ederseniz sizi bulmam zor olmaz, Suay Yılmaz." Suay: "Lan sen benim ex değil misin? Beni aldatan pezevenk değil misin he?"

Endüstri mühendisliği 2.sınıf öğrencisi olan Feride Aytuğ, kendi halinde ve sevdikleriyle çevrili olan küçük dünyasında, okulu ve yaptığı ufak tefek işler arasında gidip gelerek yaşamaktadır. Bir gün yolu, öğrencisi olduğu üniversitenin büyük bağışçılarından olan oldukça nüfuzlu bir iş adamı, Karan Yılmaz ile kesişir. Karan Yılmaz'ın Feride'ye bir teklifi vardır. Bu teklif nedir ve Feride bunu kabul ederse, onları neler bekliyordur?

Demir_yaman: Kafamdaki sesler susmuyor. @Demirinpenasi Neyin var bilmiyorum ama kafandan geçen her bir sesi dinleyebilirim. Onlar tamamen susup kaybolana kadar. (Gönderi sahibi bu yorumu beğendi) -Eğlenmek ve eğlendirmek için yazıyorum abartı gelebilecek sahneler olabilir-

Bölümler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.