-To się nazywa urok osobisty. - Chłopak wyraźnie zadowolony z siebie, puścił mi oczko. -Nie schlebiaj sobie. - Powiedziałam wywracając oczami, a na mojej twarzy błąkał się uśmieszek. - Masz tyle uroku co zdechła dżdżownica. - Rzekłam wysiadając z czerwonego auta. -Po prostu mi zazdrościsz. - Kastiel spojrzał na mnie z rozbawieniem. Zamknął samochód i razem ruszyliśmy do szkoły, przedrzeźniając się po drodze.

Miejsce, które dwa lata temu było mi tak dobrze znane, teraz wydaję się obce. Nigdy nie sądziłam, że jeszcze kiedyś tu wrócę. Pełna obaw spoglądałam przez zabrudzone szyby autobusu i wypatrywałam zmian jakie dokonały się w mieście podczas mojej nieobecności. Z każdym przebytym kilometrem ucisk w moim brzuchu stawał się silniejszy. Czy spotkam moich dawnych przyjaciół? Czy będę potrafiła odnaleźć się w dorosłym życiu, które właśnie zaczynałam? Czy jeszcze raz będzie dane mi spojrzeć w te niesamowite szare oczy...