​«پەیمانێک کە بە خوێن مۆر نەکرا... بەڵکو بۆ ڕێگریکردن لە خوێن بوو.» ​لەنێوان کڵپەی تۆڵەی دوو بنەماڵەی گەورەدا، کچێکی بێتاوان دەبێتە قوربانی. دیلان، کچە کەلەڕەق و سەرکەشەکەی بنەماڵەی نەبەزەکان، ناچار دەکرێت پێ بنێتە ناو دۆزەخی کۆشکی بەگژادەکانەوە. ئەو دەبێت ببێتە هاوسەری ئاراد بەگ؛ کوڕە گەورە سارد و دڵڕەقەکەی کۆشک کە تەنها زمانێک بیزانێت، زمانی هێز و فەرمانە. ​هاوسەرگیرییەک لە ناچاریدا... پەیمانێک لەژێر سێبەری چەکەکاندا... ​دیلان هاتووە تا تۆڵەی ئازادبوونی خۆی بکاتەوە و ژیانی ئاراد تێکبدات، بەڵام ئایا کەلەڕەقی هەردووکیان کۆشکەکە وێران دەکات؟ یاخود لەناو ئەم دۆزەخە ساردەدا، عەشقێک سەر هەڵدەدات کە هەموو بەستەڵەکێک دەتوێنێتەوە؟