"Acı yaşamayana güzeldir Zümra Hanım . Size tavsiyem buradan bir an önce gitmeniz." Gülümsedim .Kahverengi gözlerini bana dikmiş onu onaylamamı bekliyordu. "Benim gördüğüm acıları siz bilemezsin yüzbaşım . Yardımcı oldunuz teşekkür ederim ama burada kalacağım ."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Baran, annesinin isteğiyle hiç tanımadığı bir kızla evlenip ertesi sabah göreve giden bir asker. Ayperi ise dağın başındaki eski bir evde, kimsesizliğe alışmış genç bir kız. Birbirlerini neredeyse hiç tanımadan aynı hayatın içine bırakılıyorlar. Üç yıl boyunca Baran geri dönmüyor. Ayperi bekliyor. Mektuplar yazıyor. Ama hiçbirine cevap gelmiyor. Bu, sevmeden yapılan bir evliliğin zamanla yaraya, yaradan da bambaşka bir şeye dönüşmesinin hikâyesi. Sessiz bir adamla kalbi incinmiş bir kızın, geç kalmış duyguların ve kaçamayacakları kaderin hikâyesi. (Hikaye Karadeniz'de geçmektedir.)

klasik abilerim ve aile kurgusudur. Avşar, sabahın ilk ışıklarında hamile olan karısının suyu geldiği için hastaneye getirmişti. O gün Ayla' nın son çocuğu olan Elfida doğacaktı. Her ikisinde de büyük bir heyecan vardı. Doğacak kardeşlerini sevinçle bekleyen abiler büyük bir hüsranla karşılacağını bilmeden hastane kapısının önünde bekliyorlardı. Aradan geçen iki saatin ardından doğumhane kapısı açılmıştı. Doktorun yüz ifadesi iyi şeyler söyleyemeyecek gibi duruyordu. "Doktor bey, karım ve çocuğumun durumu nasıl şu anda? İkisi de sağlıklı dimi?" Doktor, Avşarın suratına hüzünle baktı. Durumu nasıl söyleyeceğini bilemiyordu. İlk defa başına böyle bir olay geliyordu. "Karınızın durumu şu an stabil. Her şey yolunda. Doğumda hiçbir sıkıntı çıkmadı. Ancak bebeği hemşireye verdim ve bebek şu anda yok. Hastane kayıtlarına baktığımızda öyle bir hemşirenin bizim hastanede çalışmadığı tespit edildi. Yani anlayacağınız bebeğinizin kaçırılma olasılığı çok yüksek." Avşar derin bir sessizliğe büründü. Bu fırtına öncesi sessizlikti. Asker olduğundan ayakları yere sağlam basıyordu ve kızını bulamamaktan değilde karısına "kızım nerde?" dediğinde ne cevap vereceğini bilememekten korkuyordu. Tek temennisi bir an önce kızını bulup ona kavuşmalı ve kokusunu içine çekmeliydi. O gece gökyüzünden bir yıldız kaydı ve o yıldız bir kızın hayatını darmadağın etti. O gün kaçırılan bebeğin bir daha hayatı yüzüne hiçbir zaman gülmedi. Kaçıran kişinin amacı belliydi. Geçmişte yaşanan olaylardan ötürü Avşardan intikam almaktı. Küçücük bedene büyük acılar yükleyen teröristi asker Avşar bulup kemiklerini lime lime edecek miydi? Hadi gelin birlikte okuyalım.

KİTAP YARIM BIRAKILMIŞTIR 0536***: ulan bak ben dayanamıyorum çabuk gel beni kaçır 0536***: çabuk gel camın altına atlıycam çabuk lan çabuuuk 0533***: sanırım yanlış numaraya yazdınız 0536***: inan hiç farketmez yeter ki beni kaçırın! ^*^ 24.09.22-Macera-2.numara ^*^ 17.05.23-Mizah-1.numara