İntikam... Dünyanın en güçlü ve aynı zamanda en kırılgan duygusu. İçimdeki ateşi yok etmekle onun ışığında kör olmayı dengelemeye çalışacağım. Ama bu görev, daha önce karşılaştıklarım gibi değildi. Bu sefer ki görevim diğerlerinden farklıydı. İçlerine kolayca sızdığım küçük çetelerden çok daha tehlikeli bir görev için seçilmiştim. Katliam Örgüt Lideri Asır Yankı Kansu'nun hayatını bitirmek adına seçilen bir kurbandım. Ya da hayatını yok edeceğim o adam benim seçilmiş kurbanımdı. Hayatımı tehlikeye atacak görevi normal de kabul etmezdim. Ama o sadece görev için bana verilen kurban değildi... O, benim bu dünya da ki en büyük düşmanımdı. Çocukluğumu, kardeşimi elimden alan acımasız bir katildi. Hayır cevabını kabul edebilecek türden bir adam değildi. Şeytanla yarışacak bir adamsa hiç değildi... O şeytanın ta kendisiydi. Onun gözlerinde taşıdığı ateşi söndürmek için hayatımı tehlikeye atmaya kararlıyım. Gözlerimde çaresizlik maskesi takarak sızdığım o dünyada hayatta kalmak zorundaydım; ta ki bana sunduğu teklife dek... İntikam soğuk yenen bir yemekti ve yılların acısını intikamımla birleştirme zamanım gelmişti. Çaresiz bir kızın rolü ne kadar zor olabilirdi ki? Değil mi? Ama yanılmışım... Gözlerimi açtığımda oynayacağım çaresiz rol bir anda gerçeğe dönüşmüştü. Artık hayatta kalıp beni dünyasına tutsak eden adamı yok etmeye kendimi adamıştım. Kurt ve kuzu postunun altına gizlenen gri tilkinin oyunu şimdi başlamak üzereydi. Bu mücadelede yalnızca bir kazanan olacaktı. Peki, zafer kimin olacak? Kurt mu yoksa kuzu postunun altına sinen gri tilki mi?

lavin ve arasın tanışması ve aşk hikayelerinin başlaması

Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.

Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

Geçmişin Lekeleri, yıllar önce verilen bir emrin gölgesinde kalan hayatları anlatır.Bir görev, bir karar ve ardından gelen suskunluk... Bazı insanlar için zaman ilerlerken, bazıları için her şey o anın içinde donup kalmıştır. Bu hikâye; geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan karakterlerin, taşıdıkları yükle nasıl yaşamayı öğrendiklerini anlatır. Kaybedilenler, söylenmeyenler ve yarım kalanlar yıllar sonra yeniden karşılarına çıkar. Masumiyetin ve suçun birbirine karıştığı bu dünyada, her karakter kendi payına düşen bedeli taşır. Geçmişin Lekeleri, unutmanın bir çözüm olmadığını hatırlatır. Çünkü bazı izler zamanla silinmez; yalnızca daha derine gömülür. "Bazı görevler bitti sanılır. Oysa asıl yük, eve dönüldüğünde başlar. Geçmiş geride kalmaz; insanın içinde sessizce yaşamaya devam eder. Ve herkes, kendi lekesini taşır."

Simay ve Arel

"Buz ve Barut" Alpina, disiplini ve soğukkanlılığıyla tanınan, yıllardır tecrübeli bir asker. Ancak, kendini ve duygularını her zaman kontrol altında tutması, insanlardan uzak kalmasına neden olmuştur. Bir gün, özel kuvvetlerin en elit timlerinden biri olan Pars Timi'ne lider olarak atanır. Yeni bir hayat, yeni bir ekip ve daha büyük bir sorumluluk... Ancak Pars Timi'ne katılan her asker, kendi alanında birer "yıkım uzmanı"dır. Hayatta kalma içgüdüsü, disiplini ve stratejiyi birleştirerek, Alpina'nın yeteneklerini zorlayacak bir savaşa adım atacaklardır. Buz ve ateşin birleştiği bu dünyada, herkesin içinde bir fırtına var ve bu fırtına sadece bir kişi tarafından yönetilebilir: Buz Kraliçesi Alpina.

"Yeşilli ben uyumayı çok seviyorum ya yine uyusam olurmu ama bu sefer sonsuz uykuya,çok güzelmiş sonsuz uyku,acı çekmiyormuşuz hiç de uyanmıyormuşuz ben uyusam bana küsermisin?"

Lütfen okuyan herkes destek çıksın,) ~ "Sen beni çok mu kıskandın?" "Sus artık, ne zaman çıkacağım ben?" "Ne hırçın bir karım var." Benimle değilde kendisiyle konuşuyor gibiydi. "Bayılırım." "Delirtme insanı çıkarsınlar beni buradan." "Aslında bir gün kalsan akıllanırsın." "Öyle mi?" Sakin sakin yüzüme baktı. "Öyle." Dedi aynı sinir bozucu tavrıyla. Madem böyle diyordu,"Git o kadınla evlilik sözleşmesi imzala o zaman. Zaten bir işe yaradığın da yok." Demir parmaklıklara biraz yaklaştı. "Bir işe yaramıyorum öyle mi?" Dedi bir kaşı havalanmıştı. Bu sefer ona pişkin pişkin cevap veren bendim, "Öyle, ayrıca ne dememi bekliyordun ki daha beni buradan bile çıkaramıyorsun. Nasıl kocasın sen?" "Nasıl koca olduğumu buradan çıkınca göstereceğim." Diyerek kapının yanında duran polise kapıyı işaret etti. ~ ❗Tiktoktan gelenler için bu kısmı koydum buraya aşklar ❗ #ilkkarşılaşma etiketinde 1. #defile etiketinde 1. #söz etiketinde 1. #model etiketinde 1.

Aile demek sonsuzluktu. Aile demek sevgiydi, bağlılıktı. Aile güvendi. Karşımdaki adam ise bana hiçbir zaman bunları vaad edemeyecekti. Bu evlilik sözleşmesi bir yuva değil, yalnızca çatışan silahları susturmak için yapılan ateşkesti.