Dla Minho nocny pociąg o 23:37 od zawsze stanowił bezpieczny schron - cichy, zamglony moment między wyczerpującą codziennością a samotnością pustych ścian. Każdy wieczór rządził się tą samą, rutyną: chłód peronu, gorzka kawa w papierowym kubku i monotonne uderzenia kół o szyny. Wszystko się zmienia, gdy w tym sennym krajobrazie zaczyna stale pojawiać się chłopak o granatowych włosach. Z głową opartą o zimną szybę i białymi słuchawkami w uszach wydaje się należeć do tego wagonu bardziej niż ktokolwiek inny. Jeden gwałtowny ruch pociągu i upuszczony telefon wystarczą, by zburzyć dzielący ich dystans. Z każdą kolejną nocą, na przestrzeni mijających tygodni, ich świat kurczy się do szaroniebieskich siedzeń. Śmieją się z drobnostek, dzielą muzyką na jednej parze słuchawek i rozmawiają o marzeniach, budując więź, która ma prawo istnieć wyłącznie pod osłoną nocy. Jednak w miarę jak Minho coraz głębiej zatraca się w tej bliskości, w spojrzeniu Jisunga zaczyna dostrzegać niewypowiedziany smutek. Chłopak zdaje się nosić w sobie tajemnicę, która powoli rozrywa szwy ich idealnego, nocnego azylu. Czy Minho odważy się w końcu rozejrzeć wokół siebie i dostrzec prawdę, zanim pociąg dotrze do ostatniej stacji? * skz nie istnieje * historia nie ma na celu shipowania idoli * bohaterowie mają zmieniony wiek * nie chcesz ? - nie czytaj, piszę dla zabawy