Koştum. İlk kez adımlarım titriyor. Bir bomba patladı. Kardeşim nerede? Sonra onu gördüm. İpek saçları dağılmış, çamura bulanmış. Korktum. Kardeşime bakmaya korktum ben. Gözüme çarptı, sağ tarafa savrulmuş kolu. Ne oldu sana ay yüzlü Aybüke? Ardımdan bir feryat duyuldu. Tufan , haykırıyor. Canından can gidermişcesine. Dizlerim toprakla buluştu. Gözlerim gözlerine değdi. Saçının teline kıyamadığım kardeşime ne olmuş böyle? Kucakladım kardeşimi, sırtladım bedenini. Küçükken de inmezdi omuzlarımdan. Çantasını getirdiler, onu da aldım kucağıma. Buz kesmiş ellerim uzandı sağdaki koluna. Aldım bağrıma bastım. Yürüdüm. Toplanma noktasına gelene kadar durmadım, ne kadar sürdü bilmiyorum. Helikopteri beklerken yatırdım güzelimi sol yanıma. Açık kalan gözlerini örttüm usulca. "Ölmek var, dönmek yok. Kanımız yerde kalmayacak ay yüzlüm." Sonrası, karanlık.

Tanrılar, sanılanın aksine insanoğluna karşı pek ilgili değildi. Bu ihmalkarlığın sonucu fazla kan dökünce çareyi yine bir avuç insanda buldular. Bazılarımıza ufak büyüler ve tatlı sözler fısıldadılar. Başımızı okşayıp yetenekler bahşettiler. Dünyayı düzeltmemizi isteyip bizi sınamak için binbir farklı diyarlara sürdüler. Bir araya geldiğimizde ne olacağını onlar bile bilmiyor. Ben biliyorum. ''Gerçek renklerini dünyadan saklıyordu, ama adamın müziği onun tüm aurasını çıplak bıraktı."