Gözyaşlarım yanaklarımdan aşağı süzüldü, sıcak damlalar boynuma ve omuzlarıma değdi. Ağzımdan bir hıçkırık çıktı; kendimi tutmaya çalıştım, ama nafileydi. İçimde biriken tüm acılar, kelimelerim olmadan dışarı döküldü. "Geçti." dedi. Ona hiç yakışmayan, kırılgan bir merhametle yanaklarımdaki yaşları sildi. Elleri hâlâ sıcak, bakışları ise yorgun ve huzurluydu. "Artık sadece ikimiz varız, Güney." O an, kalbimde hem bir boşluk hem de bir güven hissi doğdu; geçmişin tüm ağırlığı bir anlığına yok olmuş gibiydi. O benim ellerimle insa ettigim cehennemim.

Sokak fotoğrafçısı Umay'ın Ailesinin zoruyla komşusunun teğmen oğluyla evlendirilmeye zorlanması..