Bir insan için, diğerinin hayatını altüst etmek ne kadar kolaydı? Şiddetli bir rüzgarın şemsiyeyi ters yüz edivermesi aniydi mesela, sadece saniyeler alıyordu. Mumun eriyip gitmesi ise kimseye fark ettirmeden yavaş yavaş oluyordu. Peki ya yıllarca birbirine düşman olmuş iki insan?
Onların birbirini altüst etmesi mümkün müydü? Buzdan sanılan bir kalbin alev alması mıydı altüst olmak? Yoksa birini uçurumun başında bırakıp ona hayatı sorgulatmak mıydı? Oysa her şey bir kadının sınıflarının kapısını çalmasıyla başlamıştı. Tiyatrodan bahsetmişti, bunun onları nasıl bir noktaya taşıyacağını bilmeden... Sanat... Sanat onlara asla uzak olmamıştı. Biri kendini renklerde ve fırçanın darbelerinde bulmuştu. Diğeri ise notalarda ve titreşen tellerde... Peki tiyatro? Sanat bu sefer onları iyileştirecek mi yoksa onları kırıp paramparça mı edecekti? ~ "Bir gün tüm o maskelerden kurtulacaksın." Yüzümün her milimini inceleyen gözleri en sonunda gözlerimde durdu. Kaşlarımı çattım yüzüme bir tebessüm peyda olurken. "O günü iple çekiyorum, biliyor musun? Şu tiyatro işi bitsin bir daha beni sahnede göremeyeceksin." Bir yandan da peruğumdan kurtulmam ile saçımdaki sıkı topuzu çözüyordum. Başını yavaşça sağa sola salladı. Altın rengi saçlarının gölgesinde sanki bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibiydi. Gözlerinin içindeki fırtınalara rağmen nasıl bu kadar sakindi? "Öyle bir maskeden bahsetmiyorum. Sadece sahneye çıktığında kurtulduğun maskeler, onlara ihtiyacın kalmayacak." "Niye? Sen o kibirli, zorba zengin züppe maskesinden kurtulabildin de benim mi haberim yok?" diye sordum alayla. Bana doğru bir adım atarken hafifçe yutkundum. Elimi nereden geldiğini bilmediğim bir cesaret ile kalbinin üzerine yerleştirdim. "Yoksa içindeki o masum çocuğu artık hissetmiyor musun?"

Ben geç kalmış bir iyileşmeydim, sen de bunu fark eden ilk kişiydin.

Deniz, okulun en zengin öğrencilerinin arasında ayakta kalmaya çalışan sıradan bir kızdı. Maddi durumu yüzünden insanların ona farklı davranmasına alışmıştı ama Teoman işi bambaşka bir seviyeye taşıyordu. Teoman, okulun herkesin çekindiği çocuğuydu. Zengin, kibirli ve istediğini elde etmeye alışkın. Deniz'i ve onun en yakın arkadaşları Aras ile Barış'ı sürekli hedef alıyordu. Fakat Deniz, diğerleri gibi susanlardan değildi. Her alaycı söze karşılık veriyor, her haksızlığa karşı çıkıyordu. Belki de Teoman'ın ona bu kadar takılmasının nedeni buydu. Gün geçtikçe aralarındaki nefret büyürken, ikisi de birbirlerinin hayatına istemeden daha fazla karışmaya başlar. Çünkü bazen bir insanı yargılamak kolaydır. Asıl zor olan, onu gerçekten tanımaktır.

"Sadece bir oyundu başta, canımı bu kadar yakacağını nasıl tahmin edebilirdim ki?" Teoman'ın kendi çıkarları için başlattığı oyun ikisini de çıkmaz bir yola sürükler. Aşk onları kurtarır mıydı yoksa yakar mıydı?

"Ne isteyeceksen iste, Teoman." Bakışları gözlerimden dudaklarıma kaydı. "Öp beni." -16. Bölüm Teoman,okulun popüler çocuğu, ondan nefret eden Deniz'i önemsemeye başladığını farkeder. Nefreti mi ağır basacak, aşkı mı? *** Daha 17 dizisinden uyarlanmıştır.

okulun popüler çocuğu teoman, kendi halinde takılan deniz'i gözüne kestirir. ancak teoman'a güvenmeyen deniz, kalbini korumak için ona yüz vermez; aralarında gurur dolu bir kovalamaca başlar. ➥【deniz 𖡎 teoman】 fanfic