"Kır çiçeği" derdi bana. Kimsenin elleriyle dikmediği, kimsenin sulamadığı hâlde kendi mevsiminde açanlardan... Biraz başına buyruk, biraz mahzun. Rüzgâr nereye savurursa savursun köklerinden vazgeçmeyen. Güzelliğini bilmeden güzel, inceliğini saklamadan narin. Sanırım beni en çok bu yüzden kır çiçeğine benzetirdi, çünkü ben de hiçbir bahçeye ait olamadım. Yalnızca, yolunu kaybetmiş birinin karşısına çıkıp kısa bir anlığına içini güzelleştiren çiçeklerden oldum.