Derler ki; Karadeniz hırçınlığı ile meşhurdur. Sevdi mi kimseyi dinlemez, kaybetmeyi sevmez. Poyraz Çakır. Namı diğer Karadeniz'in Hırçın Poyraz'ı, Çisem'i görene kadar sevdanın sadece kalpte olduğuna inanırdı. Ta ki ander gözlüsünü görene kadar. Poyraz, Çisem'i zorla oturtulduğu nikah masasından kurtardığında aklında sadece masum bir kadını memleketine götürmek vardı. Sevda planlı değildi. Aynı sevdanın yanında belanın da yanında gelmesinin planlı olmaması gibi. 🌀 "Burası Karadeniz," diye mırıldandı. Sesindeki netlik ve inanç ruhuma işliyordu. "Burada emanete hıyanet olmaz. Sen bana emanetsun," Sonunu getirmedi. Getirmesine de gerek yoktu. Çakır gözleri emanete hıyanet etmeyeceğini söylüyordu. İçimden tekrar ettim. Burası Karadeniz, burada emanete hıyanet olmaz. Olsa bile Poyraz Çakır sözünden dönmez. 🌀 Yayınlanma tarihi 24/02/2026

Nefes bağcı gittiği gizli operasyon sonucu düzenlenen suikasta aldığı darbe yüzünden komaya girer . Fakat uyandığında son bir buçuk senesini hatırlamıyordu Sevdiği adamı ekipini peki nefes bu sürecini nasıl başa çıkacaktı ? bilinmezlikler içindeydi fakat tek bildiği şeyse bazı yaralar hiç gitmezdi

Omzunda duran başımı kaldırıp ona baktım. Yağmurdan dolayı birbirine girmiş saçları, ıslanmış kirpikleri, elmacık kemikleri ile insanın şurunu kaybetmesine neden oluyordu. ona baktığımı fark ettiğinde bakışları mız kesişti. Yüzünde hafif bir tebessüm yer etti .Bir süre öylece durduk sonrasında ise , Asyam diye mırıldandı. Ardından aramızda ki engelli kapatarak konuşmaya başladı. Bazen senin bana baktığını görünce anlamsızca gülüyorum . Bu sanda oluyor mu ? bilmiyorum ama bence çok güzel bir his . Sonra diyorum ki ... Ne diyorsun ? Bu kız benim gölge durağım .

"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel'in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel'e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut'um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut'un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.