"Şimdiki hali değişti ve yeniden düzenlendi!!!" Hani babam öldükten sonra o mezarın başında bana bir söz söylemiştin ya vatanım uğruna bu yolda ölmek bir onurdur. Lakin seninle yaşamak ise ölmemek için bir şereftir. "Sahi senin şerefine ne oldu da ? Beni o hastanede terk edip gittin. " "Ağır konuşuyorsun nefes . Sözlerine dikkat et! Karşında dört yıl önceki karan yok. " "Doğru doğru söylüyorsun. Benim geçmişime gömdüğü adam böyle değildi. " "Nefes İnan bana senin geçmişe gömdüğün adam kimdi bilmiyorum ama bildiğim tek bir şey var. Sana o mezarın başında söylediklerim için çok pişmanım. Hayatımda hiçbir zaman senin sandığın gibi bir aşk olmadı. " ... Albayın bu kadar yeterli diyen sesi ile ayağa kalkıp toplantı salonunu terk ettim . Biliyorum hepsi bu görev için birer oyundu. Lakin haklılık payı olduğunu da biliyorum. Bahçeye doğru yürümeye başladım ki Karan ' nın sesi duraksamama neden oldu. "Nefes orda söylediğim hiçbir şey gerçek değildi. Sen uğruna öleceğim kadınsın. " "O yüzden mi terk ettin beni? " "Hayır! Seni benden almaya çalışanları bu dünyada yok etmek için gittim. Buna terk etmek denmez nefesim."

"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel'in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel'e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut'um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut'un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.