Bazı şeyler unutulmaz... sadece yanlış zamanda bulunur. İdil için hayat, geçmişi olmayan sıradan bir akış gibi görünürken; odasında karıştırdığı eski bir anı kutusu her şeyi değiştirir. İçinde yıllardır dokunulmayan bir fotoğraf vardır. Ve o fotoğraf, hatırlanmaması gereken bir geçmişi fısıldar. İdil elindeki fotoraf karesiyle geçmişti kaybolan sisli anıların içinde kaybolur. Ancak bazı gerçekler bulunmak için değil saklanmak için vardır.

Açelya Akay Bozkurt "yalan söylemekten nefret ettiğimi biliyorsun" "Duygularımı işime katmam merak etme" "Saha görevine gelmeyi bıraktım ölsem çıkmam sahaya" ... "Ben Deniz Alkan" "Öldürecek misiniz? Lan ben aşık olunca mi?" "Tamam kabul sahaya çıkıyorum" Nermin Akgün-Bu kız çok mu zeki yoksa sadece aptal mı anlayamıyorum İz teşkilatının en iyi ajanlarından biri olan Açelya ailesinin intikamı için seneler sonra saha görevine çıkmayı kabul eder ancak görevde baş düşmanı Atlas her anlamda kafasını karıştırmaktadır. İki kimlik değiştiren insan ve açığa çıkacak olan sırlar. Bu kurgu Açelya Akay Bozkurt'un hikayesidir. "Gözler yalan söylemez Açelya." "Gözlerim ne söylüyor bilmiyorum ama beynim seni öldürmemi söylüyor Atlas." "Çok yazık gözler kalbin aynası malesef. Şu anda kalbin ne diyor biliyor musun?" Kafamı salladım Atlas ve saçmalıklarıydı, yine. "Atlas organlarım ne diyor umrumda bile değil ama bileklerim beni zincirlediğin için burdan gitmek istiyor." "Beni seviyorsun." "Senden nefret ediyorum." "Ben seviyorum." "Teşekkürler o zaman çöz beni." "Çözersem öldürürsün ama beni." Haklıydı bileklerimi çözdüğü, ellerimi serbest bıraktığı gibi onu boğacak veya tokamı ona saplayacaktım.

Bildiğini sandığın gerçekler, gün yüzüne çıkmaya başlayan kanlı sırlara dönüştüğü an, bu oyunda durduğun yer kesinleşir. Gerçekler saklandıkları yerden çıktıklarında, masum kalan herkes o yalanlar gibi yok olur; Geriye sadece geç kalmışlıkların izi kalır. SAYE, bir isim değil, bir varlık; kötülüğün, acımasızlığın, cinayetlerin, yok oluşların var oluşu. Enselerde nefes bulan, korkulara ayna olan... Ve bazen... Bir doktor ile hastasının arasında başlayan sessiz bir bağ, tüm bu karanlığın içinde filizlenen bir tohumdur.