Bipolar oğlancı bi çocuğun sanayiye çırak olsun ayağına başka bir şehre gönderilmesi. Yetmez gibi ustasını ayartip onu da oğlanci yapmasını anlatacak olan hikaye. Lesssgo

Bilinenin aksine geçmişi değil geleceği çeken bir kamera geleceğin karanlık günlerini hatırlatan fotoğraflar, yaşam da gelebilir ölüm de. Peki ya sana gelecek olan ne olacak? Mert eski eşya koleksiyonu için aldığı kameranın onu ölüme sürüklediğini bilseydi yine de onu alır mıydı?

17 yaşına kadar Fransada yaşayan Elodi Nazay Şervan 17 yaşında babasının ölümünden sonra annesi Ayşe Şervan ile Türkiyeye döner. 17 yaşında annesinin ölümüyle yetimhaneye verilecekken annesinin köyüne dedesi ve anneannesinin yanına gitmek,onları tanımak istediğini söyler. Köyde beklemediği şey dedesinin onu eski arkadaşı Toranlı aşiretinin ağası Mahmut Toranlıyla anlaşma yapıp, kızı Mahmut Toranlının oğlu Demir Toranlıyla evlendirmesidir. 17 yaşında sırf dedesi öldürmesin ( o öyle sanıyor) diye evliliği mecburen kabul eden kızın bir baba tarafı olduğundan ve kendisinin Şervan aşiretinin tek kız torunu olduğundan habersizdir. Peki gelin olarak gittiği memleketde Şervan aşiretinin hanımağası Binnur Şervan ile karşılacağı zaman neler yaşanacak? Şervan aşireti yıllar sonra karısını ve çocuklarını terk ederek ikinci evlilik yapan Cemil Şervan'ın kızını kabul edecek mi? Karısını cahil, fakir ve eğitimsiz bir köy kızı olarak bilen Demir Toranlı karısının 17 yaşında üniversite okuduğunu, 5 dil bildiğini öğrendiğinde ne yapacak? Ya da zavallı diye acıyıp oğluna gelin aldığı fakir köylü kızının gerçellerini öğrendiğinde bu evliliği bitirecek mi?

"Yaşanılan kötü günler gelecek olan güzel günlerin habercisidir" derler. Peki ya öyle mi? 22 yıldır yalnızlığın ruhuma işlemiş olduğu bu kötü ve acımasız dünya, bana daha da kötü günler yaşatırken gelecekteki güzel günlerimin planını yapıyor muydu? Gözlerimizi açtığımızdan ebediyen kapatacağımız güne kadar olan süreçe verdiğimiz isim olan "Hayat" bu kadar adaletli miydi? Ben, sen, biz, hepimiz bir savaşın içindeyiz. İçimizde verdiğimiz savaşlardan tutmuş gerçek savaşlara ve hayatta kalmaya çalışmak için verdiğimiz savaşa kadar...Sadece bazılarımızın savaşı daha büyük, daha gerçek ve daha acıdır... Ben Gece. Sadece Gece. İsmim ruhumun aynası... 22 yıldır ruhumla olan savaşım bir gün daha büyük bir hal aldı ve ben gerçek bir savaşın içine düştüm. Burada her şey gerçekti. Ölümler vardı, acılar vardı, tarifi zor hisler vardı... Burada "Hayat" dediğimiz tiyatronun "Sahne arkası" vardı...