Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

''Senin için yürümek, nefes almak kadar doğal bir eylemdi. Benim içinse ulaşılması imkânsız bir rüya. Sen o sokakta özgürce adım atarken, ben bu odada, bu sandalyenin sınırları içinde sana hapsoluyordum.'' Aynı mahallede, aynı gökyüzünün altında ama iki farklı dünyada yaşayan iki insan... Biri, adımlarıyla dünyayı arşınlayan, hayat dolu bir adam; diğeri ise dünyası bir pencere pervazı ile tekerlekli sandalyesinin tekerlekleri arasına sıkışmış bir genç kız. Gidilmeyen Adresler, sessizliğin en gürültülü halini anlatan mektuplardan oluşuyor. Bu mektuplar hiç postalanmadı, hiç okunmadı ve hiçbir zaman sahibine ulaşmayacak. Çünkü bazı aşklar, itiraf edilemeyecek kadar ağır, bazı mesafeler ise bir kaldırım kenarı kadar yakın ama bir ömür kadar uzaktır. Genç bir kızın, abisinin en yakın arkadaşına duyduğu umutsuz hayranlığı, bir adamın başka bir hayata yürüyüşünü ve bir kadının sandalyesinde çakılı kalarak o gidişi izleyişini iliklerinize kadar hissedeceksiniz. ''Seni sevmek; ayaklarımın olduğunu ama seninle yürümeye yetmediğini her saniye hatırlamak demekti.''