Erisse jest genialna ale zmęczona walką o przetrwanie. Nicodemus dostrzega jej potencjał i składa propozycję, która może rozwiązać wszystkie jej problemy. Studentka rozpoczyna pracę, jako asystentka badawcza u swojego profesora. Rodzące się napięcie niełatwo jest jednak kontrolować... Motywy: - profesor x studentka - age gap (25/33) - one house trope - protective MMC - univeristy romance

Nina popełnia błąd, który w znacznym stopniu komplikuje jej życie. Ma jednak szansę wszystko odkręcić. By to zrobić musi tylko dogadać się z młodym wykładowcą, przydzielonym do opieki nad jej kołem naukowym. Problem w tym, że Philip nie jest człowiekiem, którego spodziewała się ponownie ujrzeć w swoim życiu. Mają między sobą niewyjaśnione sprawy, do których żadne z nich nie chce wracać. Szybko wychodzi na jaw, że mężczyzna nie pojawił się na uczelni, by wspinać się po szczeblach kariery akademickiej. On i Nina mogą sobie na wzajem pomóc. Wspólnie zaczynają prowadzić śledztwo, które prowadzi ich ku niebezpieczeństwu. Czy będą w stanie przebywać blisko siebie, nie zważając na łącząca ich przeszłość? 06.11.2025 - 1 w #romans [TW]: • uzależnienie • przemoc • zaburzenia lękowe • depresja Redakcja & korekta: Julia Wachowiak

Nina ma 28 lat. Jeszcze niedawno jej życie należało do baletu, dziś uczy dzieci w lokalnej szkole, próbując odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Rutyna daje jej poczucie bezpieczeństwa, aż do dnia, w którym zostaje zmuszona poprosić o przysługę nieznanego mężczyznę. Nie wie jeszcze, że ta jedna decyzja stanie się punktem zwrotnym w jej życiu. Nie wie, kim naprawdę jest mężczyzna, do którego się zwraca. I nie wie, że od miesięcy znajduje się na jego celowniku. Wiktor Volkov nie jest przypadkowy. Jest szefem rosyjskiej mafii. A Nina już dawno przestała być dla niego obojętna. Jedna przysługa. Jedno spotkanie. I początek historii, z której nie da się po prostu odejść.

„Witaj w Sanktuarium Zbieraczy. Miejscu, gdzie śmierć jest jedynym przedmiotem obowiązkowym." Akademia Redwood to nie szkoła. To grobowiec dla normalności, którego fundamenty są nasączone krwią, a śmierć to jedyny język, który tu obowiązuje. On - Artysta Czystej Śmierci. Syn Dyrektora. Nie sprawuje władzy, ale Jego nazwisko wisi w powietrzu jak obietnica rzezi. Tworzy ze swoich ofiar arcydzieła, a Jego obecność w Akademii jest wyrokiem. Ona - Białowłosa piękność. Lodowata i nieuchwytna. W jej żyłach płynie krew Legendy - kobiety, która kiedyś rządziła Akademią, ale dziś jest tylko mroczną historią. Jej morderstwa są aktem gracji i piękna. Stworzyli Grę, w której stawką jest dno piekła. Gra, w której On musi złamać Jej chłód i wykonać wyrok. Ona musi utopić Go w rzece szkarłatu, którą razem stworzyli. Jedno spojrzenie na Jej zakrwawione ręce. Tyle wystarczyło, by ta Gra się rozpoczęła. (na okładce znajduje się moja stara nazwa)

Ośmioletni Max nazwał ją Lily. Czternaście lat później wraca jako jego największa konkurencja. Victoria Álvarez zniknęła bez słowa. Z toru. Z jego życia. Zostawiła po sobie tylko wspomnienie białej lilii i obietnicę, że kiedyś będzie wystarczająca. Teraz wraca. Szybsza. Silniejsza. Niebezpieczna. W świecie, gdzie liczy się perfekcja, sekundy i bezwzględność, Max Crowley musi zdecydować - czy chce wygrać mistrzostwo... czy odzyskać dziewczynę, której nigdy nie przestał kochać. Bo czasem największa rywalizacja to ta o czyjeś serce.

Romans new adult z motywami: love triangle - best friend sister - second chance. Kontynuacja części pierwszej.

Dwudziestoletni Justin Blake od zawsze marzył o jednym - zostać gwiazdą tenisa. Jednak problemy finansowe, zdrowotne i seria nieprzemyślanych decyzji brutalnie odebrały mu szansę na sukces. Teraz ma możliwość spełnić swoje marzenia. Po drodze w dążeniu do celu wiąże się z córką swojego przełożonego. Ale pojawia się ktoś jeszcze. Ktoś kto kompletnie kradnie jego uwagę już od pierwszego spojrzenia i sprawia, że serce bije szybciej niż podczas najbardziej wymagającego zagrania. Czy odważy się zawalczyć o marzenia... i stawić czoła uczuciu, którego się nie spodziewał? ZAKOŃCZONO - W TRAKCIE KOREKTY

Im piękniej kwitnie, tym bliżej jest zwiędnięcia. Zawsze uważałam, że upadek to proces. Coś, co dzieje się powoli, cicho, niemal niezauważalnie. Nie sądziłam, że człowiek może upaść tak nisko dla drugiego człowieka, zatracając po drodze resztki duszy. W zasadzie w to nie wierzyłam. Słowa o bezgranicznym poświęceniu i niszczycielskiej obsesji były dla mnie zwykłymi bredniami. Myliłam się. Upadek nie jest procesem - to ta sekunda, w której napotkałam jego wzrok. W tych martwych oczach nie było ratunku, była tylko obietnica mojego końca.