"İlkler kalır, iliklere kadar. Kimse unutmaz ilk aşkını ama sen, Mihriban, bana unutturdun." Gözlerim tam uykuya dalacakken saçlarımı sevip, "Şiirler aslında senin yüzünün şiirleriymiş." "Hmm," dedim, fısıltı gibi çıktı. "O zaman beyaz kuğuyu bana ithaf et." Sırıttı. "Sen zaten benim beyaz kuğumsun." Gözlerim kapandı, göğsüne çekip üzerimi örttü.

Yalanlar, dolanlar... İlk perde. Son perde. Kefenin yeniden doğuşu: Gecenin küllerinde yaşamayı seçti. Bu kitabı okuyorsan, kendini okulun sessiz ve utangaç çocuğuyla tanışmaya hazır et. Eğer popüler çocuğu arıyorsan, bu Rûyam Vuslat Acar değil. Tam tersi, okulun sessiz ve inek öğrencisinin hikâyesini okumak istiyorsan, işte o Rûyam Vuslat Acardır.

Ağlamayı severiz, ağlatanı ayrı severiz. Boynun, kütlenin ağırlığını oval gözlerinin yatay geçiş olarak gördüğü bir anda, intikam yeminini yalanlar uğruna kaybediyorsun. İnsanı seversin, kaybedersin. Ağlarsın, içersin, yine ağlarsın. Kaçacak delik ararsın ve o deliğin içine hapsolup saatte bir ağlarsın. Sana yuva olur bir çift kara göz

YAZIM KURALLARIN DÜZELTİYORUM