Dünyanın en büyük mafya örgütlerinden biri olan Scorpion'un üyesi Lara, gözü kara bir suikastçıdır. Örgüt içinde yıllarca eğitim görmüş, örgüt liderinin sağ kolu olan Antikacı tarafından bizzat yetiştirilmiştir. Ancak Antikacı'ya olan minneti onun hayatını karartır. Antikacı, Lara'ya bir görev verir; örgüt liderinin sol kolu, dişli bir rakip olan Avcı'dan önemli bir dosya çalmasını ister. Lara bu teklifi kabul eder ve dosyayı çalar. Fakat çalması gereken dosyayı alırken geçmişten gelen gizemli bir hatırayla yüzleşir. Gördüğü şey onu derinden sarsarken, Avcı dosyanın Lara tarafından çalındığını anlar. Bunun sonucunda Lara, istemeyeceği bir evliliği kabul etmek zorunda kalır ve karanlık hayatının içinde hiç beklemeyeceği bir duyguyu tatmaya başlar; aşk. Onu zihnindeki şeytanlardan kurtarıp aydınlığına kavuşturacak olan o duygu. "Aşk ise bir tek onun ela gözlerinde güzel. Ben ilk defa gerçekten yaşıyorum, onunla yeniden doğuyorum. Onu öyle seviyorum ki delicesine, delirircesine..." ~Nefretten aşka, bebeği gibi seven erkek karakter, güçlü kadın karakter, örgütler, mafya, gizem, romantizm ve özellikle aksiyon temaları bulunduran bir kitap.~

Bu kitap tamamen bana aittir, kendi fikrimce yaptığım bir kurgudur ve Wattpad kurallarına uyarak yazılmıştır. Bu kitap güvenipte hayal kırıklığına uğrayan kızlarımız hatta insanlarımız için olsun. Sevipte sevilmeyen, hissedip karşılığını almayan. Ama çokta güvenip güvensizliğe uğrayanlar için olsun. İyi okumalar. ----- Talha Ali arkasına döndüğünde gördüğü kızla dumura uğramıştı. bu kız bu kadar güzelmiydi diye düşünmeden edemedi. 4 yıl önce bıraktığı kız ile şuan ki kız arasında dünya kadar fark vardı. o yıllarda güzeldi ama küçüktü. zaten pek düşünmemişti. ama şuanki hali fazlasıyla etkileyiciydi. açıkçası düşmanın kızını hiç bu kadar güzel beklememişti. istemsizce dudaklarından güzel kelimeler dökülmüştü. "Ne kadar güzel gülüyor." cümleleri sesli söylediğinin farkında bile değildi. Ama artık çok geçti çünkü kardeşleri duymuştu. "Abi bu senmisin?" "İlk defa bir kadını beğendin?" "şaşırmamak lazım. Zeynep gerçekten güzel. Kaç kişi onun gönlünü almak için nelerini verdi, ama hiçbirini kabul etmedi. Kalbinde başkasımı var yoksa hedefimi var bilmiyorum. ama kimseyi istemedi." kardeşleri bunu fark ettiğinide hepsi şaşkınca abilerine bakıyordu. Abileri ilk defa bir kadın beğeniyordu üstelik gülüşu, ama onlarda farkındaydı Zeynep gerçekten güzeldi. fazla güzeldi. Birden fazla gamzesi vardı, zaten abileri bunu belli etmişti. Abileri Zeynep'e hayran olmuştu. gözlerinden belliydi.

Final oldu, tamamlandı. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musun?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmedin mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldin?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

"Eğer bu herifi ringde yenersem senden bir şey isteyeceğim." "Ne isteyeceksin?" "Seni öpmeyi."

Hanzer olmak; Seçmeden içine doğduğun, İstesen de sırtından atamadığın bir hayattır. İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu bir kan davasıydı belki ama ne kin tamamen susmuştu, nede aşk.. "HANZER İSİMLİ İLK VE TEK KURGUDUR. HERHANGİ BİR ÇALINTI VEYA KOPYALANMASI DURUMUNDA GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR."

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...

20 yıl ölü sanılan bir kız geri döndü; Karadeniz'in sisleri arasında topuk sesleriyle adalet ve intikamını ilan ediyor * şiddet ve korku içermektedir * 7 yaş üzeri için uygundur * lütfen kötü yorumlarınızı kendinize saklayın