Annesini kaybettiği gün, Lizge'nin bileğine kırmızı bir ip bağlandı. Annesi son nefesinde, "Bu düğüm seni olması gereken kişiye götürecek," demişti. Yıllarca o sözün ne anlama geldiğini anlayamadı. Babasının giderek sertleşen tavırları arasında büyüdü, yaralarını saklayarak hayatta kalmaya çalıştı. On sekiz yaşına geldiğinde o evden kaçıp kendine yeni bir hayat kurduğunu sanıyordu. Ta ki bir gün adliyede onu görene kadar. Kalabalığın arasında duran yabancı bir oğlanın bileğinde, kendi bileğindekinin aynısı olan kırmızı ip vardı. Lizge bunun bir tesadüf olduğunu düşünmek istedi. Fakat oğlanın gözleri bileğindeki düğüme kaydığında yüzündeki ifade değişti. Çünkü o düğümü tanıyordu. Ve ikisinin de bilmediği bir gerçek vardı: Yıllar önce atılan o düğümler, onları birbirine değil, aynı sırrın içine bağlamıştı.