Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.

Bu hikâyedeki tüm kişi, kurum ve kuruluşlar TAMAMEN hayal ürünüdür. *** Bazen bir kapı açılır ve tüm dünya dışarıda kalır. Bazen de o kapıdan içeri giren, dünyanızı başınıza yıkar. Suzan, bir gece vakti kapısına gelen yabancıyla hayatının en büyük sınavını verir. Seçeceği bu kararda ya vicdanı ya da mantığı galip gelecektir. Peki yaptığınız iyiliğin size çok ağır bedeller ödetecek olduğunu bilseniz... Çünkü en ağır bedeller, en insani duygularla ödenir.