"Bana bir zamanlar umut diye bir şeyin var olduğunu söylediler. Yalan söylemişler. Ben insanların açlıktan öldüğünü gördüm. Ben insanların susturulduğunu gördüm. Ben insanların sevdiklerini kurtarmak uğruna canavarlaştığını gördüm. Ve ben... Yıkımın nasıl başladığını gördüm." _________________________ Samaya Arslan'ın tek amacı ailesini korumaktı. Akay Sönmez'in ise kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Fakat bazı yollar kesişmeye mahkûmdur. Bir devletin çöküşü. Bir örgütün yükselişi. Kanla yazılmış sırlar. Ve yıllardır gömülü kalan gerçekler... Her şey ortaya çıktığında geriye yalnızca tek bir soru kalacaktı: Yıkım gerçekten onları mı buldu? Yoksa onlar mı yıkımın ta kendisiydi? _________________________ "O benim karanlık dünyamda açan son çiçekti."

Sıradan bir günün akşamında, geçmeye çalıştığı köprüden nehre düşmek üzereyken ölüm tarafından kulağına fısıldandı. "Uzatılan buz gibi soğuk bir el bütün hayatına dokunacak." Bağımlılar ve Avcılar bu kez sıradan bir hayatın hayalini kuran, geceye doğmuş bir kız için karşı karşıya gelecek. Siyahla beyazın, geceyle gündüzün, iyiyle kötünün anlamını yitirdiği bir iç savaş. Zihin çıkmazı. Yaşam mücadelesi. Sarsıcı bir kısır döngü. Issız bir kasaba. Kusurlu bir kalp. Uçurumun diğer tarafına, gölgelerin arasına hapsedilmiş kayıp bir ruh. Önce sahip olduğu her şeyi elinden alacaklar ve siz bunu her bir satır arasında hissedeceksiniz. Hayata tutunacak bir neden verecekler, "Yapma!" diye haykırmak isteyeceksiniz. Bu hikâyenin masumu yok. Bu bir aşk hikâyesi değil, nefret hikâyesi. Gecenin soluğunu ensenizde hissedeceğiniz, okurken sıcak bir kahveye muhtaç olacağınız kadar soğuk bir hikâye. #Aylema #Aşeka #Dora #Amely

"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."