Στο οποίο ο διάσημος συγγραφέας Red, γράφει την αλήθεια που έκρυβε μέσα του. "You hurt me, even by saying my name." Περιλαμβάνει ψυχολογικά αρνητικές σκηνές. Copyright © 2017 All Rights Reserved ® Debbie Lant DO NOT COPY.

Κάποτε την φώναζαν πριγκίπισσα... Ύστερα η πριγκίπισσα πάγωσε στο χρόνο , πόνεσε και χάθηκε. Πλέον, θυμίζει περισσότερο τον μεγάλο κακό λύκο στα παραμύθια... Το κοριτσάκι μεγάλωσε και έγινε γυναίκα και...και αυτή η γυναίκα δεν μοιάζει με τις άλλες. Ο λύκος στο δικό της παραμύθι είναι η ίδια... Όλοι οι άλλοι; Είναι απλά σκυλιά... Ή ακόμα καλύτερα, κοπρόσκυλα που μαζεύει και τα αναλώνει... Έτσι βλέπει τους άντρες άλλωστε, σαν αναλώσιμα , άχρηστα και ανάξια όντα... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Η Μαρίλια Δεληγιάννη και ο Άρης Βενέτης είναι παιδικοί φίλοι. Έχουν μεγαλώσει μαζί, ξέρουν τα πάντα ο ένας για τον άλλον και δεν έχουν περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πειράζουν ο ένας τον άλλον. Όταν όμως ο Άρης της ζητάει να παριστάνει την κοπέλα του για ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Ύδρα, η Μαρίλια βρίσκεται μπροστά σε μια πρόταση που δεν περίμενε ποτέ. Τρεις μέρες. Μια ψεύτικη σχέση. Και ένας κανόνας: κανείς δεν πρέπει να μάθει την αλήθεια. Το μόνο πρόβλημα είναι πως όσο περισσότερο προσποιούνται ότι είναι ερωτευμένοι, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ξεχωρίσουν τι είναι ψέμα και τι αλήθεια. Ίσως τελικά ο έρωτας να βρισκόταν πάντα εκεί... απλώς κανείς από τους δύο δεν είχε το θάρρος να τον παραδεχτεί.

Γιατί για να κρατήσεις έναν όρκο, πρέπει να μην τον ξεχάσεις ποτέ, και για να μην το ξεχάσεις πρέπει το άτομο στον οποίο υπόσχεσαι να υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από όσο αντέχεις να δώσεις. Δύο αχώριστοι κολλητοί ο Άρης και η Εβελίνα μόλις 9 χρονών, ήταν μαζί από τότε που θυμόντουσαν τον εαυτό τους, στα 11 τους είχαν δώσει όρκους ο ένας στον άλλον πως ότι και να γινόταν θα έμεναν μαζί για πάντα. Ο όρκος τους όμως δε κράτησε και χώρισαν οι δρόμοι τους χωρίς να ξέρει κανείς απτούς δύο την αιτία. Μετά από 4 χρόνια ξανά συναντιούνται και διπολικές φθορές μπαίνουν ανάμεσά τους, είναι ξένοι; Ξανά κολλητοί; Ή κάτι παραπάνω;

«Θέλω να φύγεις μακριά μου.» «Αν το έλεγαν και τα μάτια σου, θα έφευγα. Αλλά αυτή τη στιγμή με καλούν να μείνω λίγο ακόμα.» Είπε και κόλλησε απότομα πάνω μου Η δάφνη γυρνάει πίσω στο εξοχικό της,όπως κάθε καλοκαίρι.Ομως φέτος είναι διαφορετικά,η Δάφνη μόλις τελείωσε την Δευτέρα Λυκείου και αυτό που δεν περιμένει να συναντήσει είναι ο Άρης ο παιδικός της φίλος,όμως πλέον η ένταση ανάμεσα τους πετάει φωτιές

Η Δάφνη μεγάλωσε μέσα σε γυαλί και τάξη. Σε μια ζωή που δεν διάλεξε, αλλά έμαθε να αντέχει. Ανάμεσα σε επιχειρηματικά γραφεία, υποχρεώσεις και προσδοκίες, το νοσοκομείο είναι το μόνο μέρος όπου όλα μοιάζουν αληθινά, έστω και για λίγο. Ο Γιάννης έμαθε να ζει στο περιθώριο. Να κρύβεται, να επιβιώνει, να μην εμπιστεύεται. Ένας πυροβολισμός τον φέρνει εκεί που δεν ανήκει: σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, με ψεύτικο όνομα και αληθινά μυστικά. Όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται, δεν υπάρχει ρομαντισμός. Υπάρχει ένταση. Νεύρα. Σιωπές που κρατάνε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Μια έλξη χαμηλή, επικίνδυνη, που κανείς δεν παραδέχεται. Εκείνη τον βλέπει σαν ασθενή. Εκείνος τη βλέπει σαν κάτι που δεν ταιριάζει στον κόσμο του. Και ίσως αυτό να είναι το πρόβλημα. Γιατί κάποια πράγματα δεν έρχονται για να σωθούν. Έρχονται για να διαλύσουν τις ισορροπίες. Μια ιστορία για δύο ανθρώπους από αντίθετους κόσμους, για όρια που δοκιμάζονται, και για την έλξη που γεννιέται εκεί που δεν επιτρέπεται.

Ο Άλεξ είναι ένας πιλότος μαχητικών F-16, συνηθισμένος να πετά στα 30.000 πόδια. Τι γίνεται όμως όταν οι δονήσεις από το έδαφος φτάνουν μέχρι το cockpit του μαχητικού; Ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, θα αναγκαστεί να ανακαλύψει τι σημαίνει απώλεια. Και τι σημαίνει να συνεχίζεις να πετάς... όταν μέσα σου πέφτεις

Απρίλιος 1967 Ήταν Άνοιξη, ξημέρωνε μέρα Παρασκευή και ξάφνου όλα έγιναν ζοφερά. Ήταν Άνοιξη, η τελευταία. Ξημέρωσε Παρασκευή και έκτοτε μας τύλιξε σκοτάδι. Και απελπίστηκα, ώσπου διάβασα, ότι μετά το σκοτάδι, έρχεται πάντα το φως. Πράξη πρώτη: Θα ονειρευτώ τις μέρες του φωτός και ξάφνου θα είναι πάλι Άνοιξη. Φεβρουάριος 1973 Κι όταν σε είδα για πρώτη φορά, χαμογέλασα και σκέφτηκα ότι μέσα στο καταχείμωνο με βρήκε η Άνοιξη. Ξάφνου ευτυχία με πλημμύρισε και ευχήθηκα αυτό που ένιωθα ποτέ να μην τελειώσει. Πράξη δεύτερη: όλη η ελπίδα του κόσμου γεννήθηκε στα μάτια σου. Νοέμβρης 1973 Βράδυ Παρασκευής, ξημέρωνε Σάββατο, και εσύ βρισκόσουν απέναντι μου. Με κοίταζες με όλο το φως και το σκοτάδι που είχες μέσα σου, και ξάφνου σκέφτηκα ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ώσπου το χέρι σου σηκώθηκε, τα συνθήματα έπαυσαν, το βλέμμα σου με απαρνήθηκε. Η τελευταία πράξη είχε ήδη γραφτεί: η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη, τη σκότωσες εσύ, μαζί με εμένα. Φαίδρα - Πέτρος All Rights Reserved 2025 ©