"Fazla vaktinizi almayacağım, direkt konuya gireceğim. Birçok şeyin farkındayım. Bana karşı beslediğiniz duygularınızın da, her görev emrinde dönüşümü beklediğinizin de, her yara aldığımda acı çektiğinizin de hepsinin farkındayım." Gözlerini gözlerimden ayırmadan sıkıntılı bir nefes çekti ciğerlerine. Kelimelerini özenle seçtiği o kadar belliydi ki, söyleyeceği şeyi söylemek aynı zamanda da bunu beni kırmadan yapmak için kendisini frenliyordu. "Kendinize bunu yapmayın. Size defalarca söyledim, benim hayatımda böyle bir şeye yer yok." Birkaç gündür ağlamaktan kuruyan gözlerim son cümlesiyle tekrar dolarken ona belli etmemek için başımı yere eğdim. Zorlamayacaktım, onu sevmem için onun sevgisine ihtiyacım yoktu. Ben onu, onsuz da severdim. "Anladım." dedim fısıltıyla. Eğer yüksek sesle söyleseydim ses tellerimin titrediğini anlardı. Karşısında sevgi dilenen aciz bir kız gibi durmak istemiyordum. Birini sevmek hiçbir zaman acizlik değildi. Zaaftı, her insanın tadamayacağı ama tadanın da binlerce kez şükredeceği bir duyguydu. Yaşamı boyunca bir insan için olup olabilecek en güzel zaaftı sevgi. "Başka bir şey yoksa eğer.. İyi günler." Dolu gözlerimi görmesin, bana acımasın diye başımı kaldıramadım. Yanından geçeceğim sırada kolumu tutan iri kemikli, nasırlı elleri tüm vücudumu ateşe vermiş gibi titretmişti. Sesli yutkunuşunu ve kolumdaki elinin titrediğini hissettim. Baş parmağı kolumun üzerini bilinçsizce okşarken yerde olan gözlerim kolumdaki elini buldu. Bir an için fikrini değiştirdiğini sandım ama o bunu fark ettiği gibi elini hızlıca geri çekti üzerimden. "Vazgeç.." diye mırıldandı acı çeker gibi. Sesi kısık ve pürüzlüydü. "Beni sevme. Ben ruhu olmayan, yaşamayı bilmeyen, acı hissetmeyen bir adamım. Sana acı vermek, bu hayatta isteyeceğim en son şey bile değil." 🔴 (Minimum Aksiyon/Bol Aşk)

Bir keskin nişancı hedefini kaçırabilir. Ama geçmişinden asla kaçamaz. Herkes silahın sesini duyar. Kimse tetiği çeken sessizliği duyar mı? Üsteğmen İdil Aydoğdu, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin en başarılı keskin nişancılarından biridir. Kusursuz atışlarıyla "Ayaz" kod adını almış, duygularını görev emrinin gerisinde bırakmayı öğrenmiştir. Binbaşı Yalın Erensoy ise başarısızlığa tahammülü olmayan, disipliniyle tanınan seçkin bir özel tim komutanıdır. Yeni timine katılan tek kadın personelin, emir dinlemekten çok yalnız hareket etmeye alışkın olduğunu ilk günden fark eder. Birbirlerine güvenmeyen iki asker... Tek bir tim... Her operasyonda kendilerinden bir adım önde olan görünmez bir düşman. Sınır ötesinde başlayan mücadele, içeriden sızdırılan bilgilerle bambaşka bir savaşa dönüşürken; İdil ve Yalın yalnızca düşmanla değil, yıllardır sakladıkları gerçeklerle de yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazen en ölümcül kurşun, karşındaki düşmandan değil... Yanında yürüdüğünle gelir.

Dünden Kalan Yarın Lavin Yıldırım, yirmi beş yaşında bir yüzbaşıydı. Hayatı karargâhtan, görevlerden ve yıllardır kardeşleri gibi gördüğü tim arkadaşlarından ibaretti. Ne geçmişini sorguluyordu ne de geleceğinden korkuyordu. Çünkü onun için ailesi, bildiği insanlardan oluşuyordu. Ta ki bir gün geçmişinden gelen bir gerçek, kurduğu bütün hayatı yerinden oynatana kadar... Lavin'in hiç tanımadığı insanlar onun biyolojik ailesi olduklarını söylüyordu. Üstelik onu hiç bırakmadıklarını, yıllarca aradıklarını iddia ediyorlardı. Lavin ise buna inanmadı. Çünkü insan, yirmi beş yıl boyunca ailesi sandığı insanlarla yaşadıktan sonra bir gecede başka bir ailenin kızı olduğunu nasıl kabul edebilirdi? "Ben sizin kızınız değilim." Lavin'in ağzından çıkan bu cümle, yalnızca Yıldırım ailesinin değil, kendi hayatının da başlangıç noktası olacaktı. Bir tarafta yıllardır onu bekleyen gerçek ailesi... Diğer tarafta Lavin'in bildiği hayatı kuran insanlar... Ve bütün bunların ortasında, Lavin'e yıllardır söyleyemediği bir sırrı taşıyan Binbaşı Demir Karahan. Demir, Lavin'i yıllardır seviyordu. Ama bazı aşklar söylenmek için değil, doğru zamanı beklemek için susardı. Lavin geçmişinin peşine düştükçe yalnızca ailesinin kim olduğunu değil, kendi hayatıyla ilgili bildiği birçok şeyin aslında sandığı kadar gerçek olmadığını öğrenecekti. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gitmez. Sadece geçmişte bıraktığımızı sandığımız yerde bizi bekler. Ve bazen... Dünden kalan bir sır, yarının tamamını değiştirir.

🐚 Gerilir zorlu bir yay Oku fırlatmak için; Gece gökte doğar ay Yükselip batmak için. Mecnun inler, kanını Leyla'ya katmak için. Cilve yapar sevgili Gönül kanatmak için. Şair neden gam çeker? Şiir yaratmak için. Dağda niçin bağrılır? Feleğe çatmak için. Açılır tatlı güller Arılar tatmak için. Tanrı kızlar yaratmış Erlere satmak için. İnsan büyür beşikte Mezarda yatmak için. Ve... Kahramanlar can verir Yurdu yaşatmak için... Ne analar vardı; evlatsız kalan. Ne çocuklar vardı; annesiz, babasız kalan. Ne eşler vardı; yuvasız kalan. Ve ne yiğitler vardı; vatanı uğruna can veren... Tek bir cümle: VATAN SAĞ OLSUN.

-ASKERİ KURGU- ❝Sevgiden yana zaten renksiz olan gözlerimle, hayatın geri kalanını da gri ve puslu görmeye razıydım. Kördüm; bunu kabul ediyordum. Ama artık sevgi için dilenen biri değildim. ❜❜ Dar bir zindanın içine hapsedilmiştim. Duvarlar üzerime eğiliyor, demirlikler pas tutmuş, kelepçelerim bileklerime değil, ruhumu delip geçecek kadar sıkı bağlanmıştı. Gözlerimin gördüğü toprak da, soluduğum hava da burnumda kalıyordu. Sanki ciğerlerim nefesi tanımayı unutmuş, her soluk alışım yarım, her verişim eksikti. Dizlerimin üzerine çöken o görünmez ağırlık, yumruklarımı toprağa gömdürüyor, gözyaşlarım benden habersiz hep aynı yere akıyordu. Toprak artık beni tanıyordu. Yetmedi bu hayatın zalimliğini de omuzlarımda taşıdım. Gülmeyi bilmeden büyüdüm, güldürmeyi öğrenemeden sustum. Ağladım ama kimseyi ağlatmadım. Acının en yakıcı ateşini tattım, küllerimi avuçlarımda sakladım. Ben Efsun. Hayatın ateşinden en ağır darbeyi alan, yine de yanmaktan vazgeçmeyen Efsun. --- "Sanmıyorum," dedim kısık bir sesle. "Sanmak ziyan eder," dedi. Çenemi tutup başımı kaldırdı. "Ziyan etme güzelim."

"Ben kimim?" İnsan en çok sormaya korktuğu soru budur bazen. Ama ben kim olmam istenirse o olurum. Ben bazen sokakta mendil satan mendilci, bazende bi ofisin yönetim başkanı olurum. Bazen kimsenin fark etmediği o yabancı bazense herkesin güvendiği o asker. Ben devlet ne olmamı isterse oyum.

Kayıp Koordinatlar Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, yarım kalan hikâyeleri tamamlamak için girer. Aras Demir, vatanı uğruna sevdiği kadından vazgeçmek zorunda kalan bir askerdir. Yıllar önce geride bıraktığı yalnızca Asi Kaya değildir; pişmanlıklarını ve hiç dinmeyen vicdan azabını da beraberinde taşır. Asi ise yıllar boyunca yokluğun, kırgınlığın ve kayıpların içinde kendi duvarlarını örerek yaşamayı öğrenmiştir. Bir zamanlar kalbini emanet ettiği adamın yıllar sonra karşısına çıkması, kapattığını sandığı yaraları yeniden açar. Fakat Aras'ın dönüşü yalnızca geçmişte yarım kalan aşklarını yeniden gündeme getirmez. Kayıp dosyalar, saklanan gerçekler ve geçmişten gelen bir sır, ikisini geri dönüşü olmayan bir yolun içine sürükler. Aras ve Asi, kaybettikleri zamanı geri kazanabilecek mi? Yoksa geçmiş, onları bir kez daha birbirlerinden koparmak için mi geri dönecek? Çünkü bazı koordinatlar haritalarda değil, insanın kalbinde kaybolur...

Amacı yalnızca, ne yaparsa yapsın onu bünyesinde barındırmaya devam eden anasını korumaktı...VATAN'INI Doğduğu gün yetimhanenin üst sokağındaki çöpe atılıp, askerler tarafından kurtarılan kız büyüyüp, güçlenip onun üstüne plan kuran insanların oyunlarını onlara fark ettirmeden bozar. Tamamen bana ait Özgün bir kurgudur.

Acı, Acı neydi? Çiz üstünü şafak bir kez daha ol şu hayatta şafak.Ruhsal acı neydi? ruhsal Acı mı? fiziksel Acı mı? çiz üstünü şafak kor gibisin yine yaktın kendini. Bekle yıldız kümesi elbet bir gün geleceğim.

KÜLLERİN ALTINDA Her yaranın bir izi vardır. Bazı izler tene işler. Bazıları ise ruha... Üsteğmen, geçmişinin yükünü sessizce omuzlarında taşıyan, duygularını görevine gömmüş başarılı bir askerdir. Hayatı boyunca tek bir şeye inanmıştır: Vatan uğruna gerekirse her şey feda edilir. Yeni görevi, düşman topraklarında esir tutulan Kartal Timini kurtarmaktır. Başarılı olması neredeyse imkansız olan bu operasyon, onu yanlızca savaşın ortasında değil, hiç hesap etmediği duyguların da içine sürükler. Fakat savaşın gizlediği sırlar, kurşunlardan daha ağırdır. Aylar sonra ortaya çıkan bir kayıt, yıllardır doğru sandığı her şeyi yerle bir eder. Geçmiş yeniden gün yüzüne çıkarken, dost ve düşman arasındaki çizgi silinmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler ne kadar derine gömülürse gömülsün... Bir gün mutlaka küllerin altından çıkar. Ve o gün geldiğinde, hiçbir hayat eskisi gibi kalmaz.