Kendime hâkim olamayıp "Öyle bakma," diyiverdim. Fısıltımın kulaklarına ulaştığını umdum. "Benden hoşlanmıyorken, beni yalnızca geçmişe ait görüyorken bana öyle bakma." Tam o sırada bir gözyaşı düştü, baş parmağım yolunu kesti. İtiraz etmedi. Yalanlamadı. Sadece kabullendi. Ciğerlerine derin bir nefes çekip sanki tüm geceyi, gecenin tüm hissettirdiklerini o gözyaşında bıraktı. Bana bıraktı. Yavaşça temasımızı kesti. Bakışları öylesine uzaklaştı, öylesine tuzaklaştı ki canım çok yandı. "Geç oldu." diye mırıldandı gözlerini yola dikerek. Sesi daha pürüzlü ve daha yorgundu sanki. "Seni eve bırakayım, Güneş." O an dillendiremesem de tek bir cümle yankılandı zihnimde. Keşke benim için zor bir yabancıdan ziyade, basit bir yalancı olsaydın Ege Demir. ☆ Ege Demir & Güneş ★ Oyunbozan & Hayalperest